A Point of View

Nowy Rok i czas na zmiany

2012-01-03T11:56:00.001+01:00

Witam Was w Nowym Roku. Trochę spóźniona, za to z najlepszymi życzeniami wszystkiego, co najlepsze i najpiękniejsze. Niech nadchodzące miesiące przyniosą Wam spełnienie marzeń i nowe marzenia do spełnienia. Życzę Wam uśmiechu, słońca, chwil do niezapomnienia, wspaniałych wakacji, poranków pachnących kawą i spokojem, ciekawych weekendów i jeszcze ciekawszych książek na Waszych nocnych stolikach ;) Życzę Wam czasu na wszystko, co lubicie.

Dzisiaj też chciałabym się z Wami na pewien czas pożegnać. Muszę uporządkować kilka spraw, nadgonić zaległości i pozbierać myśli. To jedno z moich najważniejszych noworocznych postanowień. Potrzebuję tej przerwy, choć wiem, że będę za Wami tęskniła i że być może kiedyś będzie mi szkoda tych niezapisanych dni, które szybciej niż inne odejdą w zapomnienie. Mam nadzieję, że kiedy wrócę, zajrzycie tutaj czasami :)

Uściski noworoczne i do zobaczenia!
Ewa

Życzenia

2011-12-23T09:17:00.000+01:00

Życzę Wam pięknych Świąt.
Takich, jakie sobie wymarzyliście, albo jeszcze piękniejszych.
Chwili zatrzymania, zamyślenia i radości z małych rzeczy.
Pocałunków pod jemiołą i życzeń do spełnienia nad przełamanym opłatkiem.
Wyszeptanych i tych nigdy niewypowiedzianych w nagłym wzruszeniu.
Niech się spełnią.
Czasu dla Najbliższych i chwili dla siebie.
Pachnącej choinki i długich, zimowych wieczorów z kolędą w tle.
A za oknem śniegu :)

Choinka, puste koperty i chwila dla siebie.

2011-12-21T22:29:00.001+01:00

W kalendarzu adwentowym zostały zaledwie trzy puste koperty. Chłopiec ma się dobrze, kot ogrzewa się wśród choinkowych światełek, a worek zaległości wydaje się być dzisiaj zdecydowanie lżejszy. Spoglądam na naszą choinkę, na której z każdym rokiem pojawia się coraz więcej ozdób hand made. Krzywe serca, kwiaty z masy solnej, w których brakuje kilku kolorowych ziaren pieprzu, koślawy samochód i głowa aniołka z jednym skrzydłem. Podoba mi się to niedoskonałe drzewko. Bardziej niż bardzo ;)

Głowa anioła z jednym skrzydłem i dzwonek od Ani :)

Słodkie laski, które przywiozłyśmy z Krakowa i gwiazda Młodszej Siostry.

Dzisiaj jeszcze chwila dla siebie, kilka stron książki i nadzieja na spokojny sen.
Potrzebowałam takiego wieczoru.
Dobranoc!

Zima za oknem i tęsknota za zimą.

2011-12-20T14:43:00.000+01:00

Dzisiaj za oknem zima.
A w oknie Chłopiec, który tęskni za zimą i walczy z gorączką.
To doprawdy niesprawiedliwe, że choroba nadeszła wraz ze śniegiem.
Dzisiaj ubieramy choinkę i nucimy Desu.
Bo dzisiaj jest dzień dobrych uczynków :)
Dzisiaj lepimy renifery z marcepanu, które nie bardzo nam wychodzą, za to wybornie smakują.
Biegnę przez wtorek z bagażem zaległości i przeganiam sen spod powiek.
Dom prosi się o świąteczne ogarnięcie; o porządkach nawet nie myślę.
Każdy czeka na swoje pięć minut z mamą, a mama na swoje pięć minut, kiedy już wszyscy zasną.
Nie zawsze jest idealnie ;)
Ale zawsze mam nadzieję, że będzie lepiej.
Dobrej nocy!
I słodkich snów ;)

Lubię

2011-12-19T09:03:00.000+01:00

Lubię ostatnie dni przed świętami. Kiedy wieszamy jemiołę, kupujemy choinkę i zapalmy ostatnią adwentową świecę. Lubię dom pachnący świerkiem, kuchnię pełną grudniowych smaków i zapachów, czas, który znajdujemy dla siebie, mimo przedświątecznego zabiegania. Lubię snuć grudniowe marzenia, noworoczne plany, nucić cicho kolędę i patrzeć na płatki śniegu, które wirują za oknem. Nawet jeśli za chwilę nie ma już po nich śladu. Lubię pochylić się nad świąteczną kartką, zapomnieć nad kubkiem kawy przy ciepłym kominku i wrócić do rzeczywistości na dźwięk dziecięcego śmiechu, który rozbrzmiewa niczym dzwonki sań Świętego Mikołaja. Lubię kiedy pies szuka ciepła za moimi plecami, a kot chodzi na zdziwionych łapach wokół pierwszej w jego życiu jemioły.
Udanego poniedziałku!

Grudniowe poranki w naszej kuchni. Też lubię!

I zimę za oknem w niedzielny poranek.

I różowy lukier, który doskonale komponuje się z hiacyntami, które zakwitły na kuchennym parapecie ;)

Noc Mandarynkowych Lampionów

2011-12-17T20:00:00.000+01:00

Zapraszam na Noc Mandarynkowych Lampionów.
Dzięki Wam powstał kolejny fantastyczny kolaż.
A na naszych blogach zapachniało świętami bardziej niż kiedykolwiek.
Dziękuję Wam za wszystkie nadesłanie fotografie.
Za życzenia i czas, który nam poświęciliście.
Choć wiem, jak cenna jest każda grudniowa minuta ;)
Delie, dziękuję za wczorajszy wieczór, który spędziłyśmy nad mandarynkowymi kolażami.
Szalenie miły i szalenie długi ;)

Ponad sto zdjęć.
Sześćdziesiąt dwie Osoby, które odezwały się do nas z różnych stron świata ;)
I małe galerie, która powstały dzięki Nim.
Niezwykle świąteczne i ciepłe.

Tutaj i na blogu Delie
Zapraszamy!

Na początek, już tradycyjnie, kolaż ze wszystkimi nadesłanymi zdjęciami ;)
Lubię go bardzo!

I pozostałe kolaże, nad którymi spędziłam wczorajszą noc ;)
Trudno było wybrać po jednym zdjęciu z tych, które nadesłaliście.
A jeszcze trudniej poskładać je tak, aby wszystko do siebie pasowało.
Mam nadzieję, że się udało.

I jeszcze dwa zdjęcia, które dostałam dzisiaj i których nie zdążyłam już dołączyć ich do wspólnych kolaży.
Ale są :)

I lista obecności ;)
Wszystkich, którzy przyłączyli się do naszej akcji.
1. www.chocochoco-freak.blogspot.com
2. www.mrozonekasztany.blogspot.com
3. www.lekko-powiedziane.blogspot.com
4. Magpea
5. Mamsan
6. Agnieszka (Piegowata ;)
7. Aggie
8. www.mamablizniacza.blogspot.com
9. Dag
10. Sparkle
11. Agata www.slodkadziurka.blogspot.com
12. www.jakcien.blogspot.com
13. eWa
14. Rodzina W.
15. Gosia Myślicka
16. joasia83m
17. www.fotoklisza.blogspot.com
18. Kardamonowa
19. M&A
20. www.lubietogotowanie.blogspot.com
21. Magdalena Ellemo
22. www.letniechlopaki.blogspot.com
23. Bubalah www.3marzenia.blogspot.com
24. Aga www.nadziejkamoja.blogspot.com
25. Schokolade - open your eyes
26. Jagoda
27. www.gosiasalamon.blogspot.com
28. www.manufakturacudow.blogspot.com
29. Maja
30. Bazylia www.jit-y.blogspot.com
31. www.rozowaplastelina.blogspot.com
32. Heidi
33. Kasia www.10srok.blogspot.com
34. eml
35. MichAsia
36. www.kalinablog-kalina.blogspot.com
37. Doux-Doux
38. Agnieszka - Oregon
39. Drzwi do lata
40. Lisawera
41. Olga / www.otymze.blogspot.com
42. On My Mind
43. Perle
44. Aleksjana
45. Kinga
46. www.jednazkropli.blogspot.com
47. Dotblogg
48. Ewa A Point of View
49. Nalow
50. www.lightnessofmybeing.blogspot.com
51. Sabik www.malachitowa-laka.blogspot.com
52. Niczego Sobie www.niczegosobie.blogspot.com
53. Delie
54. Maggie
55. www.szafirkowadziewczyna.blogspot.com
56. Emi Sla
57. kuku
58. Mamis
59. Ida Scenki z życia Helenki
60. Ika www.wedrowaniemoniki.blogspot.com
61. The Backstage
62. www.przykubkukawy.blox.pl

Mam nadzieję, że nikt nie został pominięty i że nie pomyliłam podpisów. Gdyby się tak jednak zdarzyło, piszcie proszę w komentarzach lub na maila, abym mogła poprawić ;)

Wspaniałego weekendu Wam życzę!

Male przystanki, paczka-niespodzianka i przypomnienie ;)

2011-12-15T14:37:00.000+01:00

Dzisiaj rano zjedliśmy śniadanie przy świecach.
Różne pomysły miewają Dzieci o świcie, ale ten akurat spodobał mi się bardzo.
Uświadomiłam sobie, że za chwilę ostatnia niedziela adwentu.
Czas pomyśleć o choince.
Czas wysłać kartki świąteczne i paczki dla Najbliższych.
Czas zatrzymać się na chwilę nad życzeniami, nad pustą kartką, z piórem w dłoni.
Lubię te chwile.
Małe przystanki nad ważnymi rzeczami.

A jutro będzie o Chłopcu.
I o tym, co znalazł w tej paczce ;)
Od najlepszej Mamy Chrzestnej pod słońcem!

Pamiętacie o Nocy Mandarynkowych Lampionów?
Na Wasze zdjęcia czekamy do jutra ;)
I jeszcze ważna informacja - odpowiadamy na każdego maila.
Jeśli nie dostaliście naszej odpowiedzi, prawdopodobnie Wasza wiadomość do nas nie dotarła.

Kolorowych snów ;)
O zapachu mandarynek.
Lubicie?
Ja lubię ogromnie.
Dobrej nocy!

Masa solna, kartki świąteczne i piosenka

2011-12-15T10:01:00.001+01:00

Wczoraj wieczorem popełniliśmy kilka ozdób świątecznych.
Masa solna, kolorowy pieprz i pestki dyni.
Trochę bałaganu, dużo radości i chwila wspólnego kolędowania nad białym stołem.
Lubię takie wieczory.

Ktoś wpadł na pomysł, aby zrobić rogalika :) Chłopiec poprosił o samochód.
Były jeszcze dwa piękne anioły, ale ich zdjęcia przy okazji.
Czasami niełatwo ogarnąć zabawę i Dzieci z aparatem w dłoni :)

A dzisiaj mamy za zadanie zrobić figurki do szopki bożonarodzeniowej.
Jezusa, Maryi i Józefa.
I wypisać kartki świąteczne (to moje osobiste zadanie ;)
W tym kilka hand made ;)
Może nie do końca świątecznych, ale liczą się chęci, prawda?
Chłopiec zrobił całkiem ładną czerwoną, brokatową choinkę.
A Dziewczyny kartki dedykowane Dziadkom.
Miło.

Dzisiaj wieczorem może nastroję gitarę.
I może zaśpiewamy kilka kolęd z akompaniamentem przy kominku :)
Macie swoje ulubione kolędy?
Albo piosenki zimowo-świąteczne?
Ja każdego roku czekam na tę piosenkę.
Staromodną może, ale wracam do niej zawsze z wielkim sentymentem.
Może dlatego, że jest polska?
Sama nie wiem.

Udanego dnia!

Lubię takie miejsca

2011-12-14T11:43:00.001+01:00

Nie potrafię przejść obok nich obojętnie.
A Wy?
Lubicie takie sklepy?

Ten

Lokator, lekcja rysunku i trochę dziecięcej kreski :)

2011-12-13T23:40:00.000+01:00

Lokator na Kazimierzu to kolejne miejsce na mapie Krakowa do niezapomnienia.
To smak jaśminowej herbaty i wybornych pierniczków, które przyniosła Dotblogg.
Z cytrynowym lukrem (!)
To warsztaty rysunku i pamiątka z warsztatów, którą zabrałyśmy do domu.
To regały pełne książek i rozmowy o książkach.
Choć nie tylko o nich.
To kinowe fotele, ekologiczne soki i litery lewitujące w oknach :)
A za oknami niedzielne popołudnie i zima bez śniegu.

Lekcja rysunku :) I zwierzaki, które wyczorowywała Dotblogg. Prawda, że niesamowite?

Tak było w niedzielę w Krakowie.
A od dwóch dni obie Dziewczyny próbują swojej kreski według pomysłu Just.
Starsza Siostra zupełnie zapomniała przy tej okazji o zadaniach adwentowych i zaraziła swoim zapałem Młodszą.
Zamiast wieńca na drzwiach i szopki pod choinkę miałam wczoraj na stole artystyczny nieład.
A w segregatorze kilka nowych prac. Zupełnie nie świątecznych, ale co tam!
Podobają się Wam?
Just, co o tym myślisz?

Zaczęło się tak...

...i tak.

Potem Starsza Siostra poszła w ostrzejsze kąty i kolory.

A Młodsza Dziewczynka narysowała swojego pierwszego w życiu łabędzia ;)

Nie zdążyłam nawet kupić pióra, farb i pędzelka. Był więc cienkopis i pastele. Ale wszystko przed nami ;)
Dobrej nocy!
I kolorowych snów :)

Kraków nocą. Na dobranoc.

2011-12-12T23:24:00.000+01:00

Kraków nocą.
Może nawet piękniejszy niż za dnia?
Podobał mi się bardzo.
Rynek i jarmark świąteczny o zapachu grzanego wina i smażonych oscypków ;)
Niebosiężna choinka i drzewa obsypane złotymi światełkami.

Dorożkom Dziewczynka posyłała westchnienia zachwytu.

Pamiętacie takie bombki? Wieszałam podobne, kiedy byłam małą dziewczynką ;) Obudziły wspomnienia i miałam ochotę zabrać jedną z nich do domu.

Do tego stoiska wracałam kilka razy :) Świeże owoce w czekoladzie i cukierkowej polewie. Marzenie każdego dziecka. Chłopiec i Dziewczynka wybrali jabłka w koralowej czerwieni.

A mnie kusiła papryczka chili w gorzkiej czekoladzie.

Pozytywki ;)

I Wystawa Szopek Krakowskich, na którą dotarliśmy następnego dnia.

Dobranoc!

Kraków do niezapomnienia.

2011-12-12T07:48:00.001+01:00

Ten weekend zapamiętam jako niekończący się spacer krakowskimi uliczkami.
Z mapą w dłoni i słońcem ogrzewającym nasze policzki.
Z Dziewczynką i Chłopcem, którzy dzielnie pokonywali długie kilometry.
I szukali w Krakowie skarbu, o którym my nie miałyśmy pojęcia.
A potem złodzieja, który rzekomo wykradł ów skarb.
Goniłyśmy z Delie za małymi poszukiwaczami skarbów,
za czasem, który momentami biegł zbyt szybko,
od jednego punktu na mapie do kolejnego.
Przez Wawel, Rynek, Kazimierz.
Z przerwami na kilka spotkań.
Szalenie miłych.
Z przerwami na śniadanie, kawę, obiad i grzane wino.
Choć tego jabłkowego, które miałam w planie, nie spróbowałam.
Spróbowałam za to wspaniałej latte i konfitury bananowej w La Petite France.
I innych wspaniałości w miejscach, o których warto wspomnieć.
Ale to już temat na osobny post.
Bo sporo było tych miejsc i smaków ;)

Rozmarzyłam się na widok tych serów... Lubicie?

Wróciłam głową pełną wspomnień, kartą pełną zdjęć,
słodko-świątecznymi upominkami od Ani
i cudakami-zwierzakami, które wyczarowała dla nas Just.
A na nocnym stoliku Młodszej Siostry stanęła wczoraj czarna świnka-skarbonka ;)
Już właściwie nie bardzo czarna, ale tym piękniejsza.
Prezent do Chłopca.
Dziękuję Wam za ten weekend, za spotkania i za podarunki ;)
Weekend do niezapomnienia.
I do powtórzenia.
Koniecznie!

Dzisiaj przede mną bardzo zabiegany dzień.
Wypełniony po brzegi.
Na szczęście słoneczny!

Udanego poniedziałku!
I całego tygodnia ;)

p.s. Czy ma ktoś z Was może przepis na bananową konfiturę?
Tej w La Petite France nie można było kupić :(

Kraków.

2011-12-09T09:09:00.000+01:00

Tak wygląda Boże Narodzenie w Bullerbyn. Według Młodszej Siostry ;)
Ciekawa jestem, jak będą wyglądały Jej krakowskie wspomnienia.

Bo jutro o świcie uciekamy do Krakowa.
Młodsza Siostra i ja ;)
Dwa dni tylko dla nas.
Z pewnym Chłopcem i Jego Mamą.
Planujemy spotkanie ze smokiem :)
Zobaczymy wystawę legend wawelskich.
I Wystawę Szopek Krakowskich.
A na deser wystawa obrazów Turnera w Narodowym.
Będzie też Kraków od kuchni.
Z grzanym winem jabłkowym na Mostowej ;)
I spotkania, na które bardzo się cieszę.
Oby tylko pogoda dopisała!
Choć trochę.
Trzymajcie kciuki :)

Wy też bawcie się dobrze, wypoczywajcie,
chwytajcie leniwe chwile i spełniajcie weekendowe marzenia!
A jak nie macie pomysłu na weekend,
to zróbcie mandarynkowe lampiony i przyłączcie się do naszej blogowej akcji ;)
Pamiętacie?
Czekamy na Wasze zdjęcia!

Dobrej nocy.
Do poniedziałku!

Proste rzeczy. Okruchy wczoraj i dziś. A potem weekend ;)

2011-12-09T08:23:00.001+01:00

Wczoraj zrobiliśmy śniegowe kule.
A właściwie szklane kule, bo brokatowy śnieg w tym roku nie dopisał.
Bez śniegu też mi się podobają.
Choć minimalistyczne bardzo :)
A brokatowe szaleństwo nadrobimy w przyszłym tygodniu.

Dzisiaj na stole znaleźliśmy stempelki :)
I kolejne zadanie w malej szarej kopercie.
Będziemy robili kartki świąteczne.
Hand made.
Już czas!

Z tornistra wyciągam ostatnie prace Starszej Siostry.
Kot, a jakże! Zupełnie niepodobny do naszego ;)

I górnik.
Podoba mi się bardzo!
A Wam?

Za chwilę weekend.
I nasza mała ucieczka.
Ale o tym wieczorem.
A tymczasem udanego piątku!

2011-12-08T14:23:00.001+01:00

Chłopciec rozumie coraz więcej.
I uczy się każdego dnia.
Również rozumieć.
Kiedy w ostatnią sobotę Dziewczyny, wypełniając kolejne zadanie adwentowe, pakowały do kartonu swoje zabawki dla innych dzieci, Chłopiec stał z boku. Przytulał mocno kolorowe pudełko, w którym dostał niedawno prezent i ani myślał żegnać się ze swoimi rzeczami. Nie powiedziałam nic. Ma takie prawo. Nic na siłę.
Jednak dwa dni temu ponownie trafił na spakowany przez Siostry karton, który stał w naszej sypialni. Zajrzał do niego, popatrzył na mnie i stwierdził:
Ale to nasze zabawki!
Tak, to zabawki, które Dziewczynki wybrały dla innych dzieci.
Rozmawialiśmy przez chwilę.
O tym, że są domy, w których brakuje zabawek.
A nawet domy, w których brakuje mamy i taty.
Chłopiec słuchał w milczeniu. Kiedy skończyłam, zajrzał jeszcze raz do kartonu.
Mamo, ale tutaj są tylko dziewczyńskie zabawki. A w domach dzieci są też chłopaki.
I pobiegł do swojego pokoju, wysypał WSZYSTKIE samochody na dywan, prosząc abym je spakowała do kartonu.
Wybraliśmy kilka.
Z pomocą Starszej Siostry, która była równie zdumiona jak ja.
To było jedno z najmilszych przedświątecznych zaskoczeń, jakie mnie w tym roku spotkały.

Pierniczki, prezenty i zima, która odeszła.

2011-12-08T08:11:00.001+01:00

Wczoraj za oknem było biało.
Wczoraj w drzwiach stanął listonosz z pierwszą świąteczną paczką i pierwszymi życzeniami.
Od pewnego Chłopca i Jego Mamy.
Niespodzianka przy porannej kawie ;)

A wieczorem dom wypełnił korzenny zapach pierniczków.
Nowy przepis i nowy smak.
Zupełnie inne niż te, które piekliśmy dotychczas.
Równie pyszne!
Z przepisu Patrycji, po który zapraszam tutaj.

Było biało.
Było słodko.
Zapachniało świętami
Zasnęłam w ramionach Chłopca, choć miałam milion planów na wieczór.
Czasami i tak bywa.

To był bardzo udany wieczór.
I bardzo udany dzień.
Idealne wczoraj, które chętnie przedłużyłabym do dzisiaj.
Choć dzisiaj niestety za oknem mokro i szaro-buro.
Mam nadzieję, że tylko na chwilę.
Czekam na powrót zimy.

Mamo, wyczaruj dla mnie takie pudełeczko!
Dzisiaj nie dam rady. Jestem bardzo zmęczona.
Mamo, proszę! Nabierz trochę powietrza, wyrzuć trochę sił... Spróbuj!

Nie miałam pojęcia, że tak właśnie trzeba przygotować się do czarowania ;)
A Wy?

Udanego dnia!

Biało. Zimno. Zima!

2011-12-07T09:37:00.001+01:00

Dzisiaj rano za moim oknem.
Zima.
Biała, mroźna, piękna.
Mamo, jaki miły ten Mikołaj, że nam tyle śniegu zostawił!
Odśnieżałam samochód, a Chłopiec odśnieżał ogród.
I nie chciał jechać do przedszkola, bo myślał, że w przedszkolu jest jeszcze jesień ;)
Jednak zima jest wszędzie.
Rozsiadła się wygodnie na liściach i gałęziach drzew.
Otuliła płoty i srebrzy się w słońcu.
Szczypie w policzki i cieszy.
Mam nadzieję, że zostanie z nami do świąt.

Wcześnie rano.

I kilka chwil później.
W drodze do przedszkola.
W sadzie.
Wszędzie ;)

Udanego dnia Wam życzę :)

Dzisiaj rano.

2011-12-06T09:42:00.001+01:00

Szósta rano.
Moje pięć minut w łazience, mruczenie kota i cisza.
Skrzypnięcie drzwi, kroki bosych stóp na korytarzu.
Trzy małe, zaspane buzie pojawiają się w drzwiach.
Jeszcze nie obudzone, a już szczęśliwe.
Z różowymi policzkami i senną chrypką w głosie.
Uwielbiam :)
Mamo, sami się obudziliśmy. Chyba Mikołaj przyniósł nam prezenty!
Schodzimy powoli na dół.
A potem biegiem do salonu.
I ostre hamowanie przed kominkiem, wokół którego nie ma NIC.
Zdziwione i chyba trochę przestraszone spojrzenia wędrują z salonu w moją stronę.
Może Mikołaj zostawił nam jakąś wiadomość w kalendarzu adwentowym? - podpowiadam.
Starsza Siostra wyciąga karteczkę i czyta na bezdechu.
Buty! Zostawił dla nas niespodzianki w butach!
Nowa nadzieja i sprint do wiatrołapu.
Są! Uff. Rany, jakie piękne. Spełnione marzenia ;)
Jak dobrze być dzieckiem.
Jak fajnie być mamą.

Chłopiec ogląda dzisiaj świat przez swój nowy kalejdoskop :)

Starsza Siostra przepadła nad księgą zaklęć.

A Młodsza Dziewczynka spędza dzisiaj dzień z Misiem Uszatkiem.

Strażnik prezentów na warcie. Jak widać, nie tylko renifery pomagają Świętemu Mikołajowi ;)

A Wy, znaleźliście dzisiaj rano niespodzianki w swoich butach?

Udanego dnia!

Mr. Santa, garść wspomnień i trochę więcej miejsca na prezenty ;)

2011-12-04T23:52:00.001+01:00

Mr. Santa.
I mój ulubiony fragment.
Dziecięca, szczera troska o Świętego ;)
Cudna!

Mister Santa
Dear Old Saint Nick
Be Awful Careful
And Please Don't Get Sick
Put On Your Coat
When Breezes Are Blowin'
And When You Cross the Street
Look Where You're Goin'

Od kilku dni śpiewamy tę piosenkę.
Rozbrzmiewa radośnie i budzi wspomnienia.
Te pierwsze, trochę przykurzone, ale chyba najpiękniejsze.
Choinka w salonie, Mama krzątająca się w kuchni pełnej zapachów,
Tata elegancki i pachnący włączający pierwszą kolędę.
I my z Bratem. W oczekiwaniu na pierwszą gwiazdkę.
Na dzielenie się opłatkiem, który zawsze dziwnie głośno pękał w tej niewiarygodnej ciszy
i zawsze sprawiał, że miałam mokre oczy i ściśnięte gardło.
Na kolację i na kroki, których nigdy nie usłyszeliśmy.
Bezszelestnie poruszał się Mikołaj naszego dzieciństwa :)
Ale zawsze był na czas.
I nigdy o nas nie zapomniał.
Przynosił banany i pomarańcza.
Świąteczne rarytasy z innego świata.
I czekoladę, którą wtedy uwielbiałam.
I słodycze, których poza świętami nie było prawie wcale.
Były też zabawki, ale kiedy dzisiaj myślę o tamtych świętach,
mam w głowie przede wszystkim smak mandarynek i zapach kompotu z suszu ;)

Takie święta chciałabym podarować swoim Dzieciom.
Pełne smaków, zapachów, wzruszeń i radosnego oczekiwania.
Pełne wiary w świat, który istnieje tylko w naszej wyobraźni.
Ale jednak istnieje.
Oby jak najdłużej.

Dzisiaj czyścimy buty i szykujemy skarpety, w których być może jutro znajdziemy małe niespodzianki.

A nie mogą być rajstopy? pyta Młodsza Siostra.

No tak, w rajstopach zmieści się znacznie większy prezent niż w skarpetce ;)
Dzieci potrafią być zaskakująco praktyczne (!)

Ja mam tylko jedno życzenie na dzisiejszą noc.
Żeby przestało wiać.
Bo drzewa w sadzie za biją ukłony wszech czasów.

Udanego dnia!

Weekend, ważne zadanie i czas, którego zabrakło.

2011-12-04T20:36:00.001+01:00

W piątek wieczorem na kuchennym parapecie zostawiliśmy listy do Małego Mikołaja.
Rano po listach zostały tylko czerwone wstążeczki.
I niespodzianka dla Młodszej Siostry, która jako jedyna pamiętała, aby zostawić dla Mikołaja coś słodkiego.
Niby nic, a jednak czekoladowe ciasteczko czekało na tę okazję cały długi tydzień.
I nie zostało zjedzone.
Obok kilku słów napisanych złotym brokatem Święty zostawił dla Dziewczynki jej ulubioną gumę do żucia ;) Truskawkową. Jedną.
Tą jedną gumą Młodsza Siostra obdarowała Rodzeństwo i zaproponowała, że swoim kawałkiem podzieli się ze mną.
Wzruszyłam się.
Bardzo.

A potem było sobotnie zadanie.
Trudne i bardzo ważne.
Chyba ze wszystkich adwentowych zadań najważniejsze.
Wybór zabawek, którymi chcielibyśmy obdarować inne Dzieci.
Dziewczynki spisały się wspaniale.
Ze wszystkich lalek do paczki trafiła ta najnowsza i najładniejsza.
Każda kolejna rzecz była wybierana wspólnie i zgodnie.
Choć widziałam, że chwilami mała rączka zadrżała wkładając kolejną figurkę do pudełka.
Rozmawialiśmy o tym, co ważne.
I o tym, dlaczego to jest ważne.
Pomagał nam Żółw Franklin i jego świąteczna przygoda, do której wracamy każdego roku.
Dziewczynki wydawały się rozumieć bardzo wiele.
Chłopiec niby nam pomagał, ale bardziej pilnował swojego kolorowego pudełka,
z którym za żadne skarby nie chciał się rozstać.
Cóż, może następnym razem ;)

W jadalni cztery adwentowe świecie odmierzają czas, który z każdym dniem przybliża nas do najpiękniejszego dnia w roku ;) Nad kuchennym stołem każdego dnia pojawia się kolejna wiadomość w malej szarej kopercie. Czas płynie wolniej i jest tak, jak lubię.

Choć dzisiaj nie udało nam się zrobić drewnianej gwiazdy i pewnie zrobimy ją dopiero we środę.
I choć nadal za oknem prawie wiosna, a na parapecie zaczynają kwitnąć hiacynty :)
W naszych sercach już prawie święta i prawdziwie grudniowe nastroje.
W naszych oknach mienią się światełka i wiem na pewno, że pomogą Mikołajowi trafić do naszego domu.
A dzisiaj może trafią do nas Elfy i przyniosą dobre sny.

Dobranoc!

Noc Mandarynkowych Lampionów - akcja blogowa.

2011-12-02T22:00:00.000+01:00

Pamiętacie ten kolaż?

Powstał dzięki Wam i setkom nadesłanych zdjęć:)

W tym roku po raz kolejny chciałybyśmy zaprosić wszystkich - wspólnie z Delie - na Noc Mandarynkowych Lampionów.

Wystarczy kilka mandarynek, trochę czasu i pomysł;)

A właściwie pomysł już jest:)

Przyłączycie się?

Bo kiedy jak nie teraz ;-)

Może to będzie początek rodzinnej tradycji?

Poniżej obrazkowa instrukcja obsługi.

Na Wasze zdjęcia czekamy do piątku, 16 grudnia.

Możecie przesyłać je adres mailowy mój lub Delie:

bagajaga@gmail.com

bylsobiechlopiec@gmail.com

Wraz ze zdjęciami, prześlijcie nam proszę informację, jak mamy podpisać Wasze fotografie.

Czy ma to być imię, nick, a może po prostu adres bloga?

W sobotę, 17 grudnia, o godzinie 20:00 opublikujemy kolejny mandarynkowy kolaż.

Zapraszamy!

W naszym domu też zapłonął dzisiaj pierwszy mandarynkowy lampion.

W dłoniach Młodszej Siostry ;)

Zapachniało świętami.

Pięknie!

Obok lampionu, który stanął na kuchennym parapecie, czekają listy do Małego Świętego Mikołaja.
Dzisiejsze zadanie adwentowe :)
A w nich małe marzenia do spełnienia.

Dobrej nocy!

I pachnących, mandarynkowych snów :)

Grudzień, piosenka i pierwsze zadanie

2011-12-01T14:37:00.000+01:00

Pierwszy dzień grudnia.
Jeden z moich ulubionych.
I pierwsze zadanie, znalezione rano w szarej kopercie kalendarza adwentowego.
Napisane złotym atramentem Świętego Mikołaja :)
I choć nie ma śniegu za oknem,
choć wirus jeszcze się nie wyprowadził,
to już wiem, że każdy kolejny przedświąteczny poranek będzie wyjątkowy.
Czekałam na te poranki.
Czekałam na te uśmiechy i iskierki szczęścia w dziecięcych spojrzeniach.
Dla takich chwil warto zarwać noc, chować na najwyższej półce złoty pisak i czekać aż cały dom zaśnie, aby włożyć karteczkę do kolejnej koperty.

Dzisiaj w dziecięcym pokoju rozbłysły pierwsze świąteczne światełka.
Na podłodze, na parapecie i na szafie.
Aby Święty Mikołaj i Elfy bez trudu odnaleźli drogę do naszego domu :)
Wyglądają pięknie i jestem pewna, że nasze okna doskonale widać teraz z wysokiego nieba.
Pierwsze adwentowe zadanie za nami.
Młodsza Siostra pomagała mi rozpakowywać kartony ze świątecznymi ozdobami.
Kot wkradał się w nasz plan dnia z wielkim apetytem na wszystko, co zostało wyciągnięte z czerwonego pudełka.
Zapomniałam już, ile radości dają takie przygotowania.
Jutro kolejny dzień.
I kolejne zadanie.

A dzisiaj jeszcze grudniowa piosenka.
Jedna z moich ulubionych ;)
Do słuchania i do oglądania.
Na dobranoc.

W ostatniej chwili...

2011-11-30T12:58:00.000+01:00

Zdążyłam.
Właśnie skończyłam tegoroczny kalendarz adwentowy.
Jutro pierwszy dzień grudnia (!)
Zaczynam wielkie odliczanie.
Zwalniam.
Chwytam więcej chwil, przesypiam więcej nocy.
Robię więcej zdjęć.
Taki jest plan ;)
A dzisiaj już mówię Wam dobranoc.
Kolorowych snów!

Dobranoc.

2011-11-29T22:36:00.001+01:00

Ostatniej nocy spałam trzy godziny.
Dzisiaj wróciłam do domu zbyt późno i zbyt zmęczona.
Na dobranoc przeczytałam Dziewczynce jedną z moich ulubionych, świątecznych książek.
I czas się zatrzymał.
Na chwilę ;)
Mamo, ja wiem, co chciałabyś dostać od Świętego Mikołaja - słyszę - puszkę świętego spokoju ;)
Czasami naprawdę tylko tego potrzebuję.
Dobranoc!

Jestem kobietą. Jestem mamą. Update :)

2011-11-29T17:00:00.000+01:00

Update do dzisiejszego wpisu :)
Ważny, dlatego tutaj, a nie na końcu posta.
Szczepionki HPV zabezpieczają tylko przed najgroźniejszymi typami wirusa, odpowiedzialnymi za ok. 70 % przypadków. Nadal więc możemy zachorować i dlatego nadal powinnyśmy pamiętać o cytologi!
Poza systematycznymi wizytami u lekarza i badaniami cytologicznymi NIC nie daje nam stuprocentowej pewności, że wszystko jest w najlepszym porządku.
Taką pewność mamy wyłącznie wtedy, gdy odbieramy wynik z I lub II grupą, czego zawsze Wam i sobie życzę ;)

Tydzień temu pisałam przede wszystkim o kobietach i dla kobiet.
Dzisiaj chcę Wam podziękować za wszystkie komentarze i podpisy pod petycją.

Myślę, że warto o tym rozmawiać.
Dlatego dzisiaj jeszcze na chwilę wracam do tematu.
A dzisiejszy wpis dedykuję wszystkim kobietom i wszystkim mamom ;)

Wiecie, dlaczego cytologia jest tak ważna?
Bo żadne inne badanie nie pozwala na wczesne rozpoznanie stanu przedrakowego szyjki macicy.
Ani test na obecność wirusa HPV, ani zwykłe badanie ginekologiczne, ani morfologia.
Dlatego warto pamiętać, że cytologia powinna być wykonywana raz do roku (!)
Nie wcześniej niż w 4 dniu po miesiączce i nie później niż w 4 dniu przed następną miesiączką.
Warto wpisać sobie tę datę do kalendarza i potraktować jak datę swoich urodzin ;)
Badanie nie do pominięcia i nie do zapomnienia.
Jeśli tylko zależy nam na życiu.
Choć trochę.
A przecież zależy nam bardziej niż bardzo.

Jestem pewna, że wiecie na ten temat więcej niż przeciętna Polka ;)
Ale możecie zajrzeć tutaj,
wypełnić krótką ankietę i rozwiązać test oceniający Waszą wiedzę na temat raka szyjki macicy.

Dlaczego dzisiaj zwracam się do wszystkich mam?
Dlatego, że rakowi szyjki macicy można zapobiegać.
Nasze dzieci mają szansę, jakiej my nie miałyśmy.
Szansę, jaką daje szczepionka przeciwko wirusowi HPV.

Wiedziałam, że taka szczepionka istnieje.
Nie wiedziałam jednak, że Polskie Towarzystwo Ginekologiczne rekomenduje rutynowe szczepienia nastolatek w wieku 11-12 lat.
Nie wiedziałam, że zaleca się szczepienie chłopców (!), którzy mogą być potencjalnym źródłem zakażenia HPV dla swoich przyszłych partnerek.
Nie wiedziałam, że skuteczność szczepionek przeciw HPV w ciągu pięciu lat obserwacji w badaniach klinicznych wyniosła blisko 100%.

Mam nadzieję, że pewnego dnia, będą to szczepienia w pełni refundowane.
Że będzie się o tym mówiło w szkole i w każdym domu, jak o szczepionce przeciw grypie.
Bez wstydu i zażenowania.
Mam nadzieję, że moje dzieci będą pytały zdumione:
Mamo, naprawdę kiedyś tyle kobiet umierało na raka szyjki macicy?
Podobnie jak ja kiedyś nie mogłam uwierzyć, że tyle dzieci umierało na zapalenie płuc, gdy moja Babcia była małą dziewczynką ;)

Śnieg, Freddie i fajnie, że idą święta.

2011-11-28T11:40:00.001+01:00

Pada śnieg! Mamo zobacz, pada śnieg!
W sobotni poranek nie było innego tematu ;) Małe nosy przyklejone do okien i szczęście, które trudno opisać. Bezcenne. Tyle radości z małych rzeczy. Spojrzałam za okno i pomyślałam - jak fajnie. Jak dobrze, że święta za pasem, że tyle małych, codziennych radości przed nami. Tyle rzeczy, które wspólnie zrobimy, tyle czasu tylko dla nas.
I choć weekend spędziliśmy w domu, a Młodsza Siostra cały czas walczyła z wirusem, to udało nam się dotknąć zimy :)

I jeszcze piątkowy poranek. Mój i Młodszej Siostry. Z Freddiem Mercurym w tle.
Słuchamy Love of My Life

To piękna piosenka - mówię.
I bardzo smutna, prawda?
Opowiadam Dziewczynce, o czym śpiewa Freddie.

A dlaczego ona odeszła?
Nie wiem, może poznała kogoś innego?
Może. A może poznała jego? I już z nim być nie chce. (Skąd takie przemyślenia u czterolatki?!) I musi iść.

A dokąd poszła? Do jakiego miasta?
Nie wiem, może nadal mieszka w tym samym mieście, ale już nie z nim - odpowiadam.
Mamo, a może kupisz sobie taką bajkę dla ciebie?
Jaką bajkę?
No, taką jak on śpiewa. Żeby dowiedzieliśmy się, czy ona długo z nim była, jak odeszła. I czy wróciła.

Znacie taką bajkę?
Pewnie niejedną. Prawdziwą.
Uwielbiam nasze małe dialogi.
Ostatni utwierdził mnie w przekonaniu, że Freddie potrafi porwać ludzi każdego pokolenia. Dziewczynka była zapatrzona i zasłuchana. Już wiem, jaką płytę wybierzemy w najbliższą trasę ;)

Udanego tygodnia!

Chłopiec na scenie, ząb pod poduszką i weekend!

2011-11-25T23:00:00.001+01:00

Dzisiaj był ważny dzień dla Chłopca. I dla mnie. Pierwszy występ na scenie i mianowanie na przedszkolaka. Absolutny zachwyt mikrofonem i przekonanie Taty Chłopca, że zachwyt ten jest czysto inżynierski ;) Stałam z boku i patrzyłam, jak Chłopiec recytuje wiersze, jak śpiewa, jak bardzo zmienił się w ciągu ostatnich miesięcy. Jak urósł i wydoroślał, choć przecież nadal jest moim małym Chłopcem. Tyle emocji. Jego i moich, choć chyba moich przede wszystkim.
I świadomość, że czas biegnie szybciej niż bym tego chciała.

Starsza Siostra wróciła ze szkoły z kolejnym zębem w dłoni i szczerbatym uśmiechem na twarzy ;) Jakże szczęśliwym! Zasypiała z głową pełną marzeń i zębem pod poduszką.

Młodsza Siostra walczy z gorączką i wirusem, który opuścił Chłopca, ale postanowił nie opuszczać naszego domu :( Weekendowe plany pieczenia pierniczków z Przyjaciółmi nie do spełnienia.

Mam nadzieję, że za chwilę będzie lepiej.
Mam nadzieję, że mimo przeciwności losu, weekend będzie udany.
I smaczny ;)
I ciekawy.
Mimo wszystko.

Życzę Wam weekendu bez wirusów!
Słonecznego i uśmiechniętego ;)

Przyłączam się i ja.

2011-11-24T21:21:00.001+01:00

Queen.
Na dobranoc.
Wszystko już zostało powiedziane u Maggie i Delie
Obudziłyście Dziewczyny tyle wspomnień...
A ja cały czas nie mogę uwierzyć, że od tamtego dnia minęło już 20 lat!

O kalendarzu adwentowym i nie tylko.

2011-11-24T10:04:00.001+01:00

Bardzo lubię koniec listopada. Przedsmak świąt, pierwszy śnieg, zapach domu w mroźne dni. Pieczone jabłka, kawę z cynamonem i imbirem, ogień w kominku i swój wysłużony fotel, w którym zdarza mi się spędzać długie jesienne wieczory.

Dzisiejszy wieczór spędzę nad zadaniami do kalendarza adwentowego. I już wiem, że wiele z tych, które gościły w naszym domu rok temu, się powtórzy. Dzieci pytają o szklane kule, które zrobimy ze słoików, o ozdoby choinkowe hand made, o lepienie kota ze śniegu i ozdabianie domu światełkami. Nie mogą doczekać się pieczenia i ozdabiania pierników, adresowania listów do Świętego Mikołaja, rysowania świątecznych kartek i kolorowania świątecznych papierów, w które zapakujemy prezenty dla Przyjaciół.

Pojedziemy też kupić karmnik dla ptaków, który stanie w naszym ogrodzie i przygotujemy dla nich coś specjalnego na mroźne grudniowe dni. Tradycyjnie już zrobimy pachnące, mandarynkowe lampiony i stajenkę, choć tym razem może już drewnianą, a nie papierową? Chciałabym bardzo. Może i tym razem zrobimy orzechowe łódeczki, a może wymyślę coś innego specjalnie dla Chłopca. A kilka dni przed Wigilią pojedziemy wspólnie wybrać jemiołę i choinkę, na której w tym roku po raz pierwszy zawiesimy ozdoby wyłącznie te, które wykonały Dzieci. Myślę, że będzie to najpiękniejsze drzewko, jakie kiedykolwiek stało w naszym domu ;)

Ze Starszą Siostrą chciałabym się wybrać do schroniska dla zwierząt z kocami i jedzeniem, których zawsze w takich miejscach brakuje. Zrobimy też grudniowy przegląd zabawek i paczki dla innych Dzieci. Będziemy śpiewać kolędy i czytać książki o zimie, świętach i o tym, co w tym czasie jest najważniejsze. Kupimy opłatek, poszukamy sianka pod obrus i odwiedzimy stajenkę, która niebawem stanie na naszym rynku. Wybierzemy się na wieczorny spacer po oświetlonym mieście i urządzimy śnieżną bitwę. A kiedy tylko spadnie wystarczająco dużo śniegu, ruszamy na sanki ;)

To część pomysłów, o których przypomniały mi niedawno Dzieci i które ostatnio mam w głowie. Kolejne poukładam sobie dzisiaj wieczorem i kiedy już kalendarz adwentowy będzie gotowy, dam Wam znać.

A może Wy macie jakieś ciekawe pomysły na adwentowe dni?

Podzielicie się?

Dziękuję :)

I jeszcze pomysły na same kalendarze, które uwielbiam oglądać.

U Agnieszki: Z potrzeby piękna i Nie tylko dzieciaki.

Delicje!

I tutaj.

Może znajdziecie coś dla siebie.

Dzisiejszy poranek.

I dialog z Chłopcem (40 stopni gorączki - Sic!), który mnie rozczulił.

Jak się czujesz kochanie?

Pięknie.

Ledwo mówił, ale miał jeszcze siłę, żeby się do mnie uśmiechnąć.

Na szczęście przeziębienie już za nami ;)

Udanego dnia!

2011-11-23T08:25:00.001+01:00

Dzisiaj Chłopiec po raz pierwszy od kilku dni przespał całą noc bez gorączki. Mam nadzieję, że teraz będzie już tylko lepiej. A moje myśli dzisiaj słodko-gorzkie. Trzymajcie proszę kciuki za jedną bardzo ważną sprawę. I częstujcie się czekoladą. Ja wybieram hot chili ;)

Lubię życie. A Wy?

2011-11-21T11:39:00.001+01:00

Lubię życie.
Jestem więcej niż pewna, że każda z Was podpisałaby się pod tymi słowami.
Dlaczego więc tak wiele kobiet pozwala, aby skończyło się zbyt wcześnie?
Statystyki biją na alarm.

Każdego roku prawie 4000 Polek słyszy diagnozę: Rak szyjki macicy.
Połowa z nich umiera.
Połowa z nich nigdy nie zrobiła cytologii(!)

Ktoś mi ostatnio powiedział, że w pewnym szpitalu jest szafka z wynikami badań cytologicznych,
które nigdy nie zostały odebrane.
III i IV grupa.
Większość z tych kobiet prawdopodobnie już nie żyje.

Nie chcę nawet myśleć, ile jest takich szafek w polskich szpitalach.
Ile kobiet nie wie lub nie chce wiedzieć.
Ile kobiet wstydzi się, bo to przecież temat tabu.
Ile kobiet nie odbiera telefonu ze szpitala, bo się boi.

Nie mamy czasu.
Mamy dzieci, mężów, obowiązki,
pracę, obiady do ugotowania, książki do przeczytania,
zdjęcia do zrobienia, posty do napisania,
zaległe maile i spotkania z przyjaciółmi,
pranie, prasowanie, wakacje, zakupy...
I przekonanie, że nas to nie dotyczy.
O tym się słyszy, o tym się mówi, ale nam się to nigdy nie przytrafi.
Droga do lekarza jest za długa, wizyta zbyt droga,
terminy zbyt odległe, korki jak stąd do księżyca, a tyle innych spraw do załatwienia.
Przyjemniejszych, pilniejszych, ważniejszych.
A Rak zaciera ręce na nasze zabieganie.
On ma czas.
Lubi nas wszystkie, bez wyjątku.
Czeka i liczy, że damy Mu kilka lat tylko po to,
aby kolejnych kilka, kilkanaście lub kilkadziesiąt mógł nam zabrać.
Na jakiś czas.
Lub na zawsze.

Dlatego przynajmniej raz do roku odwiedzam swojego lekarza.
Dlatego mimo kolejek, korków, zaległości i zabiegania systematycznie robię badania.
Nie daję Rakowi szansy.
Daję szansę sobie.
Na kolejną kawę z Przyjaciółką, kolejną książkę, kolejne zdjęcia, kolejny wpis i kolejne marzenia.

Dlatego popieram Polską Koalicję na Recz Walki z Rakiem Szyjki Macicy
I wierzę, że do 2020 roku uda się zmniejszyć o połowę zachorowalność i umieralność Polek na tę chorobę.

Bo żadna Polka nie musi umrzeć z powodu raka szyjki macicy.

Bo rak szyjki macicy jest całkowicie wyleczalny we wczesnym etapie choroby,
wykryty dzięki badaniom cytologicznym.

Jeśli tylko damy sobie szansę.
Bo Rak to nie wyrok,
o czym możecie przeczytać na stronie Jestem Przy Tobie.

Pamiętajcie o tym Dziewczyny.

Znajdźcie chwilę dla siebie. Mimo braku czasu i zabiegania.

Zróbcie cytologię.

I mam do Was wielką prośbę.

Podpiszcie się pod petycją.

Ja już jestem na liście ;)

Liczy się każdy głos.

Liczy się każdy dzień.

Weekend! I jabłka z kruszonką ;)

2011-11-18T13:23:00.001+01:00

Ach, jak się cieszę na ten weekend!
Będzie wypełniony po brzegi.
Zatęskniłam już za stolicą.
Może uda nam się wybrać na spacer po parku i złapać trochę jesieni.
Może wypiję kawę w biegu z kimś, kogo ostatnio poznałam.
Może poznam kogoś, kogo od dawna chcę poznać :)
Moje weekendowe marzenia do spełnienia w międzyczasie i przy okazji.
Bo weekend już zaplanowany.
Podzielony między spotkania, spotkania i spotkania.
Te rodzinne i te z Przyjaciółmi.
A na deser urodzinowe przyjęcie pewnego Chłopca.

Młodsza Siostra chyba najbardziej cieszy się na to spotkanie.
Będę go tam do woli całowała!
No, nie wiem, co Chłopiec na to ;)

Tak czy inaczej ten weekend to same delicje.
I stos książek, które zamówiłam dla Dzieci.
I trochę muzyki, nie tylko dla Dzieci, choć for Kids ;)

Takiego weekendu i Wam życzę!

I jeszcze błyskawiczny przepis na coś pysznego.
Nasza wczorajsza, niecodzienna kolacja.
Młodsza Siostra kroiła jabłka, a Chłopiec próbował, czy kruszonka jest wystarczająco słodka.

Jabłka z kruszonką.

5-6 jabłek
0,5 kostki masła
1 szklanka mąki
0,5-1 szklanki cukru (zależnie od tego, jak słodką lubicie kruszonkę ;)

Jabłka należy umyć, obrać, usunąć pestki i pokroić w plasterki. W misce ugniatamy na jednolitą masę masło, cukier i mąkę. Ułożone w żaroodpornym naczyniu jabłka posypujemy ciastem (kruszonką) i wstawiamy do piekarnika rozgrzanego do 160-180 stopni. Pieczemy tak długo, aż ciasto zarumieni się na złoty kolor.

Najlepiej smakują jeszcze ciepłe, z gałką lodów waniliowych!

Do jabłek można dodać cynamon i rodzynki, co zamierzam zrobić następnym razem ;)

Smacznego!

p.s. zdjęcia jabłek z kruszonką nie zdążyłam zrobić, bo w ciągu kilkunastu minut w naczyniu nie zostały nawet okruszki ;)

Pierwszy śnieg i życzenie Dziewczynki.

2011-11-16T22:36:00.001+01:00

Dzisiaj rano prószył pierwszy śnieg ;)
Wieczorem pojawiły się światełka na ulicznych latarniach.
W kuchni pachnie grzanym winem, a kot leniwie przeciąga się na moich kolanach.
Słońce jak złota piłka chowa się wśród wysokich traw.
I gaśnie kolejny krótki dzień.
Dobranoc.

Starsza Siostra była w teatrze na "Lampie Alladyna". Po przedstawieniu pani poprosiła, aby dzieci napisały, co życzyłyby sobie od Dżina. Myślałam, że w zeszycie Dziewczynki znajdę długą listę świątecznych prezentów, a tymczasem...

Życzę sobie, aby Dżin przyprowadził do mnie wszystkie bezdomne psy.
Kiedy przyprowadzi wszystkie psy, zacznę się nimi opiekować i wtedy już żaden pies nie będzie bezdomny.

Zdziwiłam się.
I wzruszyłam.
Czas zrobić porządki w zabawkach i przygotować paczkę dla innych dzieci.
Czas pomyśleć i świętach w taki sposób, w jaki Dziewczynka pomyślała o Dżinie.
Być a nie mieć ;)
A w każdym razie bardziej być.

Kilka słów, garść zdjęć. Na dobranoc.

2011-11-15T12:08:00.001+01:00

Za oknem prawie zima.
Mróz szczypie w policzki.
Marzną dłonie bez rękawiczek.
Moje słowa wiszą jeszcze w powietrzu siwym obłokiem pary,
kiedy słyszę:

Wciąż jem za ciebie łyżki w przedszkolu.
Żeby nie zachorowałaś.

Uśmiecham się do siebie i do Dziewczynki ;)
Już mi cieplej.

Przed snem odkurzam wspomnienia z Toskanii.
Kilka migawek.
Zupełnie przypadkowych.
Sukienka w groszki, przerwa na papierosa...
Moje pierwsze włoskie wakacje.
Inaczej ;)

Weekend. Wrocław. I kot w suszarce ;)

2011-11-14T21:38:00.001+01:00

Weekend we Wrocławiu. Pierwszy od dawna. Wspomnienia, które obudziły się nagle i niespodziewanie. Kilka znajomych ulic, mostów, obrazków z przeszłości. Spacer w słońcu i zmarznięte dłonie. Mimo słońca ;) Poszukiwanie krasnali, których kiedyś nie było. Pizza prawie tak dobra jak w Toskanii.
Z rucolą i świeżymi pomidorami. Kino 5D, z którego Chłopiec postanowił nie wychodzić :) Zdjęcia zrobione w biegu. Za szybko i za mało.
Długie godziny spędzone w domu Przyjaciół. Ciepło kominka, rozmowy, którym nie było końca, wino migdałowe, Dixit Oddysey i sernik na czekoladowym spodzie. Mogłabym stamtąd nie wyjeżdżać. Gdybym tylko mogła.

Plac Solny i tulipany. O każdej porze :)

I jeszcze kot. Sennie. W mojej suszarce (!) Na dobranoc ;) Nie obudził go nawet spust migawki.
Powoli przyzwyczajam się do kocich zwyczajów.

2011-11-14T06:13:00.001+01:00

W niedzielę rano po raz pierwszy poczułam zapach nadchodzącej zimy. Starsza Siostra miała rację, pomyślałam ;) Srebrne powietrze szczypało w policzki i dłonie, a jesienne słońce ogrzewało myśli. Spojrzałam na dywan liści przykryty białym welonem szronu. Już nie złoty. Lubię takie poranki. Zapowiedź zimy, która stoi w progu. Szczególnie, kiedy w domu czeka gorąca kawa z mleczną pianką i cynamonem ;)

Udanego poniedziałku!

Urodzinowa kawa i herbata. Zamiast ciasta, które było w planie ;)

2011-11-10T09:07:00.002+01:00

Kolejne urodziny.
Poniekąd moje :)
Dwa lata temu opublikowałam pierwszy wpis na tym blogu.
Czasami wydaje mi się, że od tamtego dnia minęła epoka.
Czasami mam wrażenie, że to było wczoraj.
Kawałek mojego świata.
Małe gesty ubrane w słowa, garść obrazów i wspomnień.
Tych najlepszych, do niezpomnienia.
Dla Najbliższych. Dla siebie samej. Ale też dla Was.

Bo bez Was nie byłoby tego miejsca.
Wiem to na pewno ;)
Dziękuję za to, że tutaj zaglądacie.
Za Wasze komentarze, maile i sms-y.
Za długie i krótkie rozmowy.
Te wirtualne i te nad kubkiem dużej latte ;)
Mam nadzieję, że będzie ich coraz więcej.

Nie zdążyłam upiec rocznicowego ciasta.
Choć było w planie.
Ale na kawę serdecznie zapraszam :)
I na herbatę.
Ktoś chętny?

Za oknem czwartek i początek długiego weekendu.
Uciekam do Wrocławia.
Życzę Wam słońca i czasu dla siebie,
chwili lenistwa i chwili na to, co sobie zaplanowaliście,
czegoś ciekawego,
czegoś smacznego
i wszystkiego, o czym marzycie, aby w ten weekend się spełniło.
Bawcie się dobrze!

2011-11-09T07:30:00.000+01:00

Szósta rano.

Zbyt wcześnie.

Zaspanym krokiem przemykam do łazienki.

Za zimno.

Spoglądam w okno na świat w kolorze blue.

Chłodny błękit i jeszcze chłodniejsze indygo.

Gubię resztki snu.

Marzę o gorącej kawie.

Zaczyna się dzień.

Starsza Siostra wychodząc z domu woła:

Mamo! Na dworze pachnie śniegiem!

Chwilę później wstaje słońce.

A ja wdycham zapach złotych liści i uśmiecham się sama do siebie ;)

Z ulgą.

Nie czuję nawet zapowiedzi zimy.

Pachnie jesienią.

Jak dobrze.

Słodka, czekoladowa podróż w czasie

2011-11-08T09:21:00.000+01:00

Miał być jabłecznik z cynamonem, naprawdę doskonały.
Ale kiedy przeczytałam u Maggie o Murzynku, a potem zajrzałam tutaj, wybór stał się dla mnie oczywisty.
Będzie ciasto mojego dzieciństwa.
Może i banalne, niewyszukane, dziecinnie proste.
Pierwsze, które sama upiekłam.
I pierwsze, o którym na tak długo zapomniałam.

Starsza Siostra pomagała mieszać, a minę miała przy tym taką, jakby wygrała milion na loterii.
Zapach czekolady ;)
W niedzielę!
Młodsza Siostra stawała na palcach i niecierpliwie zaglądała do piecyka.
Mamo, jak długo ciasto będzie w piekarniku?
Godzinę.
Wielką czy małą?

Po pięciu minutach westchnień słyszę
Dlaczego taka długa jest godzina?

Warto było czekać.
Warto było sobie przypomnieć tamten smak z początkiem jesieni.
Doskonały na szare, bure, mgliste dni.
Na niepogodę i pogodę.
Na małe smutki i zbyt długie wieczory.
Zapraszam ;)
Został jeszcze jeden kawałek.
Ktoś chętny?

Składniki:
1 kostka masła
1 szklanka cukru
3 łyżki kakao (jeśli chcemy, aby ciasto było bardziej czekoladowe, można dodać cztery czubate łyżki)
7 łyżek wody
3 jajka
1,5 szklanki mąki
2 płaskie łyżeczki proszku do pieczenia
1 cukier waniliowy (na 0,5kg mąki)

Masło, cukier, kakao i wodę rozpuszczamy w garnku i odstawiamy do przestudzenia. Do ostudzonej masy dodajemy kolejno żółtka, mąkę, proszek do pieczenia i cukier waniliowy. Na końcu, delikatnie mieszając, dodajemy pianę z ubitych białek.
Pieczemy ok. 45 minut w piekarniku rozgrzanym do 180 stopni.

Ciasto można posypać cukrem pudrem lub polać polewą. I tutaj moja prośba do Was o przepis na dobrą polewę ;) Moja była zbyt rzadka i połowa spłynęła na talerz (ku ogólnej radości ratujących to, co spływało ;). A proporcje były takie:
0,5 kostki masła
3 łyżki cukru
3 łyżki kakao
3 łyżki wody

Poza tym było idealnie ;)
Czekoladowo i słodko.
Z garścią wspomnień, które obudził Murzynek.
Dzięki Maggie i Panu Maciejowi ;)

Smacznego!

2011-11-06T22:18:00.000+01:00

Niedziela wieczór.
Dzieci już śpią.
Kot mruczy.
Kominek ogrzewa myśli.
Cisza, spokój i kieliszek czerwonego wina.
Książka. Na dobranoc.
I chwila dla siebie.
Coraz częściej :)
Dom jeszcze pachnie weekendem i ciastem czekoladowym.
Takim z dziecięcych wspomnień, które ostatnio obudziła Maggie.
Doskonałym.
Ale o tym jutro.
I o spacerach, o liściach, o niebie zupełnie nie listopadowym.
Dzisiaj wracam do książki.
Dobrej nocy!
I słodkich snów ;)

Od Listopad 2011

Weekend z marzeniami

2011-11-04T10:10:00.001+01:00

Tak sobie marzę, aby w ten weekend pójść na spacer w pogodę lub niepogodę.
Poczytać, pośmiać się i upiec jabłecznik z cynamonem.
Obejrzeć film lekki i przyjemny, który mnie wzruszy i rozbawi.
Przytulić się do Męża i do Dzieci.
Posłuchać, jak mruczy kot.
Zaparzyć dzbanek herbaty pachnącej pomarańczami i goździkami.
Poczytać, zamyślić się i wyspać.
Rozpalić w kominku i posłuchać, jak szumią liście w sadzie.
Tak sobie marzę w piątek, kiedy weekend stoi w progu i wszystko jest możliwe ;)

Wspaniałej soboty i jeszcze lepszej niedzieli Wam życzę!

Jesienne poranki. Jesienne porządki.

2011-11-03T08:54:00.000+01:00

Wczorajszy poranek.
Mgła jak cienka, siwa kołdra nad zmarzniętą ziemią.
Krzyk wron zlatujących na śniadanie.
Cichy szelest liści w sennym sadzie.
Otwieram okno i przez chwilę chłonę spokój, jaki roztacza się za nim.
Nieskończenie idealny obraz listopadowej jesieni.

Czas na jesienne porządki.
Domowe i blogowe ;)
I te życiowe również.
Będzie więc kilka zmian.
Mam nadzieję, że na lepsze.

Udanego dnia!

Wieczór dla siebie.

2011-11-02T22:01:00.000+01:00

Kiedy Dzieci śpią, kot goni zgubiony koralik, pies drzemie w moim fotelu, a M jeszcze daleko w drodze, mam wieczór dla siebie. Długa kąpiel i może film? A może książka... Lampka Martini z lodem i cytryną. Słodkie wspomnienie toskańskich wakacji ;)
Cisza wypełnia dom, a za oknem noc i srebrny kawałek księżyca.
Upijam się tą ciszą, spokojem i świadomością, że dzisiaj już nie muszę nic.
Lubicie takie wieczory?

Dobrej nocy!

Spacer, wspomnienie i leniwy weekend

2011-11-02T11:12:00.000+01:00

Wczoraj wieczorem poszłam ze Starszą Siostrą na spacer.
Szłyśmy wąskimi alejkami między migającymi światełkami zniczy.
W powietrzu unosił się zapach świec, który tak dobrze pamiętam z dzieciństwa.
Było ciepło i cicho.
Nad cmentarzem zawisł srebrny księżyc w jesiennej zadumie.
Rozmawiałyśmy o Tych, których już z nami nie ma.
Szukałyśmy zapomnianych dziecięcych grobów i zapalałyśmy na nich światełka dla Najbliższych.
Milczałyśmy i patrzyłyśmy na grę świateł, która sięgała po horyzont.
I na niebo, które tonęło w niebiesko-różowej poświacie.
Tego dnia moje myśli biegną ku przeszłości.
Takie wieczory przypominają mi jak wszystko jest kruche i jak wszystko jest ważne.
Każda chwila, uśmiech, spojrzenie.
Okruchy codzienności, z których budujemy nasze wspomnienia.
Nas samych i naszych Bliskich.
Kiedy odchodzą, właśnie te małe obrazki, gesty i momenty pielęgnuję w swojej pamięci.
Jak talizmany przeszłości, do których lubię wracać, gdy listopad puka do drzwi.
Lubię ten dzień i lubię spokój, jaki jemu towarzyszy.
Jest mi zdecydowanie bliższy niż Halloween, który powoli wkrada się w naszą kulturę.
W tym roku, wcale niezamierzenie, na kuchennych parapetach nie stanęły płonące dynie.
Nie spotkaliśmy się też z Przyjaciółmi przy dyniowym cieście.
Weekend mijał powoli i leniwie.
Przy cieple kominka i nad ryżem z cynamonem.
Kot ziewał, ktoś czytał książkę, ktoś inny spał.
Z pewnością mogło być lepiej, ale nie było źle.

W przerwie miedzy nicnierobieniem Dzieci zaprosiły nas na przedstawienie, które same zaplanowały i przygotowały.
Z duchem w roli głównej :)
I z kotem. A jakże!
Tematem przewodnim spektaklu były... cukierki.

A dzisiaj za oknem słońce i najpiękniejsza złota jesień.
Niech się jeszcze nie kończy!
Pięknego dnia Wam życzę ;)

Zmiana planów. Chorujemy :(

2011-10-31T14:56:00.002+01:00

W nocy prawie nie spałam.
Nad ranem dołączył do mnie Chłopiec, a chwilę później Młodsza Siostra.
Walczymy z wirusem.
Starsza Siostra dla odmiany jest dzisiaj aniołem ;)
Ryż z cynamonem i woda.
Dieta cud.
Mam nadzieję, że skuteczna.
Gramy w Dixit i lepimy z ciastoliny.
A za oknem szaro-bury dzień, który mija zupełnie inaczej niż sobie zaplanowałam.
Mam nadzieję, że Wasz poniedziałek jest pełen słońca i dokładnie taki, jakim go sobie wymarzyliście.

2011-10-30T20:52:00.002+01:00

Picnik odmówił dzisiaj współpracy.
Starsza Siostra przechodzi okres buntu.
Kot ma pomysł na życie, który kompletnie mija się z moimi pomysłami.
Dobrze, że niedziela już się kończy.

Kiedy dom zasypia, siadam przy kominku i robię NIC.
Kieliszek białego wina.
I film.
Julie & Julia.

Dobrej nocy.

Das Weisse Band czyli The White Ribbon.

2011-10-28T13:25:00.000+02:00

Biała Wstążka.
Brzmi niewinnie, prawda?
Cena niewinności okazuje się być jednak bardzo wysoka, a biała wstążka ma swoją drugą, czarną stronę.

Od dawna chciałam obejrzeć ten film.
Wczoraj sobie o nim przypomniałam.
Przejmująca historia, która równie dobrze mogła zdarzyć się w małej niemieckiej wiosce na początku XX wieku, jak w każdym innym miejscu i w każdym innym czasie. Choćby tu i teraz.
To, co najważniejsze zostaje niedopowiedziane, choć i tak staje się oczywiste.
Czarno-biały obraz i cisza zamiast muzyki.
Pierwszy film bez ścieżki dźwiękowej, jaki widziałam.
Pierwszy film Michaela Haneke, po który sięgnęłam.
Z pewnością nie ostatni.
Myślę, że kolejnym będzie "Pianistka".
"Biała wstążka" to obowiązkowa filmowa lektura dla każdego rodzica.
I nie tylko.
Temat ponadczasowy, do którego wracają pokolenia i w którym cale pokolenia się gubią,
Cienka granica między dobrą a złą miłością.
Polecam.

Życzę Wam udanego długiego weekendu!
My zostajemy w domu.
Moje plany na ten weekend to brak planów ;)
Dużo słońca i bezpiecznych powrotów dla tych, którzy ruszają w drogę.

2011-10-28T07:00:00.000+02:00

Kiedy wstaje dzień, za oknem budzą się kolory.
Słońce maluje na ścianach senne jeszcze cienie.
Piję kawę i przeganiam sen spod powiek.
Chwytam kilka chwil.
Krople rosy na porannej szybie.
Różowo-niebieskie niebo.
Złotą piłkę, która schowała się za oknem samochodu.
Lubię takie poranki.
I lubię kolczastego cudaka, którego Chłopiec niedawno przyniósł do domu ;)
Ale o cudaku napiszę popołudniu.
Udanego piątku!

Smoky sky i kolejny wieczór filmowy.

2011-10-27T18:25:00.001+02:00

Przed chwilą, za moim oknem.
Smoky sky.
Na dobranoc.
Mało kontrastowe, trochę rozmyte, szaro-siwe niebo.
Lubię.

I kolejny wieczór filmowy.
Jeszcze bez pomysłu na film :)
Polecicie coś ciekawego?
Dzisiaj wieczór bez M, więc może być coś z cyklu tylko dla kobiet ;)
Choć niekoniecznie.

Dobrej nocy!

Jabłka, cynamon i zapach zimy.

2011-10-27T10:37:00.000+02:00

Zapach pieczonych jabłek to dla mnie zapach zimy.
Nawet jeśli za oknem słońce i złota jesień.
To wspomnienia długich, mroźnych wieczorów w salonie Dziadków.
Biały, ciepły piec i czas, który wydawał się wcale nie spieszyć.
Długie minuty dziecięcego szczęścia.
Kiedyś taki piec stanie w naszym salonie.
Prawdziwy, kaflowy i koniecznie stary.
Z historią w tle.
Moje małe wielkie marzenie.
Do spełnienia.
Koniecznie.
Obok starego pianina ;)
Może czas wtedy zwolni?

Lubicie pieczone jabłka?
Z czym Wam najbardziej smakują?
W naszej kuchni najczęściej podane z miodem lub ulubioną konfiturą.
Czasami bez niczego.
Wczoraj po raz pierwszy w cynamonie.
Wybieram te pierwsze.
Ma ktoś ochotę?
Zapraszam ;)

Miałam małego pomocnika.
A przy okazji cynamonowe fotele w kuchni ;)

Starsza Siostra i czas, który dłuży się w nieskończoność, kiedy na coś czekamy.
Szczególnie kiedy to coś pachnie tak obłędnie ;)

Popękały prawie wszystkie. I nie miało to najmniejszego znaczenia ;)

A na dobranoc wyznanie Młodszej Siostry:
Jesteś moją cudowienką! Kocham Cię bardziej niż kota :)

Dzisiaj już czwartek.
Jutro weekend ;)
Udanego dnia Wam życzę!

Filmowy wieczór, mufki i wiśniowa herbata.

2011-10-26T11:06:00.004+02:00

Filmowy wieczór z Colinem Firthem.
Jak zostać królem i jak udźwignąć bagaż trudnego dzieciństwa.
Film o człowieku. Bardziej niż o królu.
O każdym z nas chyba.
Ważny dla mnie z wielu powodów.
Podobał mi się ogromnie.
Mogłabym go obejrzeć jeszcze raz, choć niewiele jest filmów, do których lubię wracać.
Mogłabym przenieść się na drugą stronę ekranu na długi spacer z aparatem w dłoni.
Gdybym tylko mogła ;)

Dzisiejszy poranek to chwila słońca i wiśniowa herbata.
Kilka babeczek, które popełniłam wczoraj na prośbę Chłopca.
Mamo, ja chcę mufki!
Co to są mufki???
Mufanki? Chłopiec się nie poddaje ;)
Z pomocą nadbiega Młodsza Siostra wołając To są Muminki!!!

Limit ciastek na ten tydzień uważam za wyczerpany.
Dzisiaj pieczemy jabłka.
Uwielbiam ten zapach!

Udanej małej soboty:)

Cytrynowy zapach wieczoru, czyli babeczki na dobranoc ;)

2011-10-25T10:39:00.000+02:00

Kiedy Chłopiec z Tatą szaleje na basenie, Dziewczyny szaleją w kuchni.
Było zamówienie na muffiny, ale:
nie mam przepisu
nie mam miksera
nie mam owoców.
Czekolada w ciągu tygodnia nie wchodzi w grę ;)
A muffiny bez dodatków? Nie, to zdecydowanie nie to samo.
Miały być takie jak u Cioci Uli, czyli najlepsze.
Najlepsze, czyli z eko borówkami lub kawałkmi czekolady.
Ciociu Ulu, wysoko postawiłaś mi poprzeczkę!
Szukamy kompromisu i trafiamy na babeczki cytrynowe.
Prawie jak muffiny :)
Delikatne, puszyste, otulone lekko chrupiącą skórką.
Doskonałe na kolację, na śniadanie, na deser z dużą latte.
Zapach ciasta i olejku cytrynowego wypełnia cały dom
Najlepszy na dobranoc.
I na dzień dobry ;)

Zapraszam!

Babeczki cytrynowe (mini) - 34 sztuki :)

4 jaja
1 szklanka cukru
1 szklanka mąki
1/2 szklanki mąki ziemniaczanej
1 kostka margaryny
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 cukier waniliowy
3-5 kropli olejku cytrynowego
1/2 cytryny (sok z połowy cytryny)

Jaja ucieramy z cukrem i cukrem waniliowym.
W tym czasie rozpuszczamy i studzimy margarynę.
Do dokładnie utartych z cukrem jaj dodajemy kolejno mąkę i mąkę ziemniaczaną, proszek do pieczenia, olejek zapachowy, przestudzoną margarynę i sok z cytryny. Mieszamy wszystkie składniki i nakładamy do papierowych foremek tak, aby ciasto wypełniało połowę foremki.
Pieczemy ok 10-15 minut w piekarniku rozgrzanym do 180 stopni. Najlepiej na termoobiegu - wtedy babeczki szybciej i lepiej wyrastają ;)
A potem już tylko kawa lub herbata i chwila dla siebie.
Ma ktoś ochotę na jednego prawie muffinka?
Lekko cytrynowego, bardzo delikatnego, który pachnie jak marzenie?
Częstujcie się ;)
Smacznego!

Before...

...and...

...after ;)

Po wczorajszym wieczorze zostało tylko cytrynowe wspomnienie, zapach i kilkanaście turkusowych papierków.
Na dzisiaj mamy inne plany ;)
Równie pachnące.
Równie smaczne.
Bardzo jesienne.

Mamo, powąchaj, jak pięknie pachnie!
Nic nie czuję.
Powąchaj nosem!

Mamo, tutaj jest znak! To jest zabronięte!!!

Kilka dni temu. Rano. Żegnając Młodszą Siostrę w przedszkolu, usłyszałam:
Tak bardzo się o Ciebie martwię. Zawsze. Bo tak bardzo Cię kocham!

Udanego dnia!

Złota jesień. Biała kuchnia. I wieczór filmowy.

2011-10-24T12:10:00.001+02:00

Za oknem pełnia jesieni.
Na drzewach czerwone korale jarzębiny, pod stopami dywany złotych liści.
Niby nic nie zapowiada nagłego nadejścia zimy, a jednak moje Dzieci czekają już na święta ;)
Listy do Świętego Mikołaja piętrzą się na stoliku.
Masa solna przybiera kształt choinkowych ozdób, aniołów i reniferów.
Może powinnam wyciągnąć choinowe światełka zamiast robić lampiony z dyni???

Nasz niedzielny bałagan i biała kuchnia wypełniona dziecięcym śmiechem. Male i mniejsze dłonie pełne pomysłów.

Dzisiaj poniedziałek i czas dla Starszej Siostry.
Pół godziny tylko dla nas.
Park, bardzo już jesienny i może kilka zdjęć, jeśli nie zapomnę zabrać aparatów.
Nasze rozmowy o rzeczach ważnych i zupełnie nieistotnych.
Wszystkie potrzebne.
Czasami morze słów, a czasami chwila milczenia, które znaczy więcej niż rozmowa.
Momenty milczącego porozumienia :)

A wieczorem film.
"Jak zostać królem."
Widzieliście? Podobał się Wam?
Nadrabiam w łóżku kinowe zaległości ;)

Udanego poniedziałku!
Jakimś cudem lubię ten dzień tygodnia.

Kot w worku, prawie leniwa sobota i listy do Mikołaja ;)

2011-10-23T20:09:00.000+02:00

O siódmej rano nasz dom jeszcze spał.
Niebywałe.
Cały dom poza mną i kotem, który swoim zawodzeniem o pełną miskę wyrwał mnie z ciepłych objęć Morfeusza. Kocie, jak mogłeś!
Owijając się najgrubszym swetrem, sennym krokiem zeszłam do kuchni.
Kubek herbaty i cała godzina tylko dla mnie.
Cisza przerwana nagłym szelestem foliowej torebki, która spojrzała na mnie kocim okiem.
Myśl urwana w połowie i nigdy nie dokończona.
Niedawno poszewka, wczoraj pralka, dzisiaj reklamówka.
Czy Wasze koty też miewają takie pomysły???

Sobota o zapachu ciasta ze śliwkami minęła prawie leniwie :)
Miały być jabłka, jednak słodkie śliwki doskonale wpisały się w klimat chmurnego, jesiennego weekendu.
Był kominek u Przyjaciół, Trivial Pursuit i najlepsza kawa w okolicy.
Po raz kolejny zamarzyłam o własnym ekspresie i dużej latte we własnej kuchni.
Może kiedyś.

Za oknem już niedziela wieczór.
Obok Starsza Siostra czyta Doktora Dolittle.
W nogach pies, który ma się całkiem dobrze :)
Na szafce stosik listów do Świętego Mikołaja (Sic!).
Chłopiec poprosił o lalkę, pompkę i skarpety.
A ja żyłam w przekonaniu, że całe Jego życie kręci się wokół kosiarki!

Dobrej nocy!

Jesień za oknem, myśli za oceanem. Weekend!

2011-10-21T10:33:00.000+02:00

W takie dni, jak dzisiejszy marzy mi się ciepły, miękki koc, wygodny fotel obok kominka, kubek bardzo gorącej herbaty i dobra książka. W ten sposób jestem w stanie przetrwać najzimniejsze i najbardziej jesienne z jesiennych dni.

Mogłabym też wsiąść do pociągu i wybrać się w podróż w nieznane. Koniecznie na południe! A tam już dokądkolwiek. W stronę słońca, turkusu i ciepła. W myślach zrzucam z nóg kalosze, grube skarpety, wsuwam bose stopy w japonki i wszystko staje się prostsze.

I choć wiem, że nie ma innego wyjścia, jak tylko zmierzyć się z rzeczywistością, potrzebuję czasami uciec myślami od wszystkiego.
Od tu i teraz do tam i kiedyś, gdy spełnię swoje marzenia. Po horyzont i jeszcze dalej.
Takie myśli ogrzewają.
A Wy, macie takie miejsca, do których uciekacie od jesieni?

Moja ostatnia podróż pociągiem trwała całą wieczność.
Kiedy wsiadałam srebrny księżyc wisiał nad Gdańskiem.
Gdy się obudziłam, słońce powoli podnosiło się nad zaspaną stolicą.

Wieszaki W.A.R.S. ;)

I kolejne dłuuugie korytarze. Z Warszawy do Krakowa zupełnie puste.

Bawcie się dobrze w ten weekend!
Ja planuję skończyć książkę i zacząć kolejną.
Spacerować, chwytać słońce w obiektyw i szeleści dywanem złotych liści.
Spędzić długie sobotnie popołudnie u Przyjaciół.
Przy kominku nad planszówkami ;)
Upiec jabłecznik i popełnić Tom kha kai.
Zajrzeć na Wasze blogi i nadrobić kilka wirtualnych zaległości.
A wieczorami robić NIC ;)
Jeśli tylko nie zasnę wtulona w jakiś małe, ciepłe ramiona.

Ciekawej soboty i leniwej niedzieli!

p.s. Za chwilę kolejny zabieg psa. Tym razem już całkiem poważny ;( Trzymajcie kciuki!

Migawki z Gdańska. I słów kilka. Tytułem wstępu.

2011-10-20T12:20:00.001+02:00

Po raz kolejny spoglądam na monitor z dłońmi zawieszonymi nad klawiaturą i... n.i.c. Brak pomysłu na początek, który niesie za sobą cały tekst i jest przecież najważniejszy. Kolejny łyk kawy, która zdążyła w czasie tego zawieszenia dłoni i myśli wystygnąć i kolejna próba. Czasami to pierwsze zdanie jest najtrudniejsze. Nie przychodzi, nie układa się, nie jest ani dobre, ani nawet złe. Nijakie, czyli najgorsze z możliwych. Znacie to uczucie?

Uświadamiam sobie, że w kwestii Blog Forum Gdańsk chyba wszystko zostało już powiedziane. A jednak dorzucę kilka słów od siebie. Subiektywnie i lekkostroniczo ;) Z punktu widzenia osoby, która przemierzyła całą Polskę, aby dotrzeć na miejsce i prowadzi typ bloga na wymarciu.

Podróż tam i z powrotem czyli PKP do spółki z polskimi drogami. Temat rzeka. Ocean słów, niekoniecznie cenzuralnych, których Wam jednak oszczędzę. Jechałam i wracałam dłużej niż gościłam w Gdańsku. W pociągu dostałam wprawdzie kubek gorącej herbaty, ale kiedy podłączyłam do prądu swojego laptopa, pan konduktor uprzejmie wyjaśnił, że być może już spaliłam zasilacz, więc lepiej wyjąć wtyczkę z gniazdka. Wie pani, w starych składach są takie wahania napięcia... Nie, nie wiem (!)

Mój Gdańsk to zaledwie garść wspomnień i obrazów. Mroźne poranki, słońce i krzyk mew nad moją głową. Stocznia po zachodzie słońca, kilka nocnych choć nie uśpionych uliczek. Za mało, ale wystarczająco, aby poczuć tamtejszy klimat i nabrać apetytu na więcej.

Sama się do siebie uśmiecham na myśl, że jednak zdecydowałam się zostawić Wszystkich i wszystko, wyjechać, skraść dwa dni dla siebie i tylko dla mnie. Niecodzienność ;) Wrażeń przywiozłam tak wiele, że nie sposób napisać o nich tu i teraz. Dzisiaj czas muszę dzielić, choć jak zawsze chciałabym go pomnożyć. Na skróty zatem, przez to, co najważniejsze. A najważniejsi byli ludzie. Ci, których spodziewałam się spotkać i Ci poznani zupełnie przypadkiem. Rozmowy, którym nie było końca i te, które kończyły się zbyt szybko. O blogach i nie tylko. Prawdziwy koktajl osobowości i poglądów. Było politycznie, technologicznie, kulinarnie, modowo, podróżniczo, fotograficznie, crafciarsko, obiektywnie, subiektywnie, z duszą, z jajami, z humorem i z dystansem. Doskonały miks tego, co można znaleźć we współczesnej blogosferze. Czyli wszystkiego ;)

Nie zdziwiło mnie, że wirtualne pamiętniki są niepopularne i właściwie na wymarciu. Dzień za dniem, podobne do siebie jak dwie krople wody, kilka zdjęć i dialogów, niedoskonała stylistyka i brak zacięcia marketingowego. Z przymrużeniem oka, oczywiście ;) Bo lubię swój codziennik i nie zamierzam z niego rezygnować. Choć mam też kilka innych pomysłów, które po forumowych rozmowach i panelowych dyskusjach nabrały bardziej realnego wymiaru. Kawa nie wyklucza herbaty, prawda ;)

Dzisiaj tylko kilka zdań. Tytułem wstępu.
Będzie więcej i ciekawiej :)
Obiecuję.

I kilka sobotnich zdjęć, które zrobiłam w drodze. Na fotograficzne spacery zabrakło czasu. Ale czy mogłam zrezygnować z przedpremierowego pokazu „Chodorkowskiego” w Stoczni Gdańskiej, dyskusji nad zupą rybną u Pani Tatiany i kontynuacji wieczoru integracyjnego w hotelowym lobby na rzecz nocnej wyprawy na starówkę? Mogłam ;) A jednak nie chciałam. I dzisiaj zdecydowałabym tak samo.

Fragment popołudniowej panoramy Gdańska z Góry Gradowej. Pierwszy dzień, pierwsze potkania i pierwsze wrażenia.

Na koniec długiego dnia długi hotelowy korytarz i zaledwie dwa zdjęcia popełnione na nocnym spacerze. Mało mi tych gdańskich obrazków, mało!

2011-10-16T22:35:00.001+02:00

Za mną dwa dni, które warto było spędzić w Gdańsku.
Przede mną droga powrotna, nie pytajcie, jak długa.
Klnę na komunikację i na polskie drogi, wsiadam do pociągu byle jakiego (niestety), bez zielonego kamienia w dłoni i wracam na swój koniec świata.
A po drodze Kraków.
I myśli, które muszę poukładać.
Worek nowego ;)
Jutro więcej o tym, jak było i dlaczego było warto.

Wczorajsze popołudnie i chmura, która zawisła nad Gdańskiem. Kolory, które były zapowiedzią wieczoru. Bardzo udanego zresztą ;)

Dobrej nocy!

Pozdrowienia z Gdańska ;)

2011-10-15T10:00:00.000+02:00

Sobota. Gdańsk. Słońce.
Hotel. Ciepła herbata. Kawałek miasta za oknem.
Lubię takie weekendy :)

Ciekawej soboty Wam życzę!
I takiego słońca jak za moim oknem tu i teraz.

2011-10-14T11:34:00.000+02:00

Już piątek.
Już weekend ;)
Uciekam na dwa dni.
Do Gdańska.
Nad morze(!)
Dwa dni skradzione dla siebie.
Fajnie ;)
Może jednak uda mi się kupić rękawiczki bez palców i zrobić kilka zdjęć.
Może słońce wyjrzy na chwilę zza chmur, a ja spędzę chwilę na plaży.
Może się spotkamy na miejscu?
Do zobaczenia tym, którzy wybierają się na BFG.
Wspaniałego weekendu wszystkim!
Bawcie się dobrze!

O życzeniach, dziecięcej niepoprawności i jesiennej bliskości ;)

2011-10-13T11:09:00.000+02:00

Jutro Dzień Nauczyciela, a dzisiaj w szkole kwiaty, życzenia i własnoręcznie zrobione laurki.
Niektóre do niezapomnienia, jak ta, którą przyniósł pewien Chłopiec z klasy Starszej Siostry.
Wzruszyłam się, uśmiałam do łez i dzielę się z Wami za pozwoleniem Młodego Autora ;)

"Dziękuję za piotki! dziękuję za szóstki!
nie dziękuję za trójki.
Ale będe Panią kochać,
ale zmienię zdanie, kiedy pani mi jedynkę postawi.
No i co, że w roku 2012 uderzy w nas kometa
będę Panią kochać."

Taka miłość.
Do końca świata.
Bezcenna.

Za oknem gwiżdże wiatr.
Na wszystkich i na wszystko ;)
Rozrzuca liście i plącze włosy.
Kolejna kałuża na mojej drodze.
Kolejna zerwana chmura nad moją głową.
Otulam się ciepłym swetrem i zastanawiam się, jak przetrwam weekend w Gdańsku bez puchowej kurtki.
Nad kubkiem gorącej kawy, jak sądzę ;)
A marzył mi się spacer po plaży.
I zachód słońca.
I jeszcze nocny spacer po mieście.
Z aparatem :)
Bez szans, bo do dzisiejszego dnia nie udało mi się zdobyć bezpalcowych rękawiczek.
Może jednak w biegu, w Krakowie, zanim wsiądę do pociągu, który zabierze mnie w długą, ciemną noc?

Ale nie o tym chciałam napisać.
Kiedy za oknem tak bardzo jesiennie, że bardziej już być nie może, szukamy ciepła.
Wszyscy bez wyjątku.
Jak widać na zdjęciu ;)
Sama jeszcze nie mogę w to uwierzyć!

Na koniec, trochę pod wpływem wpisu Maggie, a trochę dlatego, że dzisiaj zgrałam kartę z BlackBerry - Chłopiec.
I kukuryku na patyku w Jego wydaniu.

I balonik nasz malutki, na wdechu ;)

Sprzed trzech miesięcy.
Urocza niepoprawność, z której tak szybko wyrastamy.
Pewnie bez mojej podpowiedzi byście nie zgadli, że to może być po polsku :)

Udanego dnia Wam życzę!

Life czyli życie.

2011-10-12T10:30:00.000+02:00

"To Twoje życie.
Rób to co kochasz i rób to często.
Jeśli czegoś nie lubisz - zmień to.
Jeśli nie lubisz swojej pracy - rzuć ją.
Jeśli nie masz czasu - przestań oglądać telewizję.
Jeśli szukasz miłości swego życia - przestań.
Będzie czekać na ciebie kiedy tylko zaczniesz robić rzeczy które kochasz.
Przestań analizować w nieskończoność.
Wszystkie emocje są piękne.
Kiedy jesz, doceń każdy kęs.
Życie jest proste.
Otwórz umysł, ramiona i serce dla nowych rzeczy i ludzi.
Jesteśmy jedno w swojej różnorodności.
Zapytaj osobę obok ciebie jaka jest jego/jej pasja i podziel się swoimi marzeniami.
Podróżuj często.
To że się zgubisz pomoże ci odnaleźć siebie.
Niektóre okazje pojawiają się w życiu tylko raz, łap je.
Życie to ludzie których spotykasz i rzeczy które razem stwarzacie.
Więc wyjdź i zacznij tworzyć.
Żyj swoimi marzeniami i pasją.
Życie jest krótkie."

Kolejna prawda znaleziona w sieci. Bynajmniej nie odkrywcza, a jednak lubię do niej czasami wracać. I biegnąc przez kolejne zdania, szukam ich odpowiednika w swoim życiu. Nie jest źle ;) Robię to, co kocham, choć chciałabym to robić częściej. Moja praca? Mam pewien plan, a to już coś. Nie mam czasu i nie mam telewizora. Ta zależność była dla mnie oczywista od dawna. Miłość swojego życia znalazłam, nie szukając. Kiedyś analizowałam wszystko, teraz nie mam na to czasu. Dzięki Bogu! Nie potrafiłabym żyć bez emocji, a nawet gdybym potrafiła, nie chciałabym. Czasami ja panuję nad nimi, czasami one biorą moje życie w swoje ręce. Lubię taki stan rzeczy. Coraz bardziej doceniam każdy kęs. Kiedyś jadłam wyłącznie po to, by żyć, teraz bywa odwrotnie. Życie jest proste? Pewnie tak, a my je zbyt często komplikujemy. Nowi ludzie na mojej drodze, to nowe możliwości, wyzwania, marzenia, a czasami ich spełnienie. Są tacy, którzy natychmiast zajmują stałe miejsce w moim życiu, od pierwszej rozmowy, pierwszej wspólnie wypitej kawy, pierwszego spojrzenia. Podróżuję tak często, jak to możliwe. Jeśli spełni się moje wielkie marzenie, za cztery lata uciekamy na rodzinną wyprawę dookoła świata. I nie, nie martwię się, że nasze Dzieci coś przez ten rok stracą. Że będą miały białą plamę w CV. Że zostaną w tyle za rówieśnikami. Myślę, że to najlepsza lekcja życia, jaką mogę Im podarować, choć z pewnością nie najłatwiejsza ;) Czasami się gubię, ale nigdy się nie poddaję. Kiedyś nie rozumiałam, że okazja to krótki przystanek pędzącego pociągu życia, który niezwykle rzadko się zatrzymuje. Dzisiaj wsiadam do niego bez zastanowienia. Znacznie łatwiej jest wyskoczyć niż wsiąść, kiedy nabiera prędkości ;) Mam pomysł i apetyt na życie. Coraz więcej pomysłów i coraz więcej marzeń. I nadzieję, że nadal więcej przede mną niż za mną. Nadzieję, że wszystko to, o czym marzę się jeszcze spełni.

A Wy lubicie swoje życie?
Swoje tu i teraz?
Lubicie snuć marzenia i plany?
A może żyjecie dniem dzisiejszym i tak właśnie jest najlepiej?

Zapomniałam dodać, że uwielbiam niespodzianki. Nawet te najmniejsze, kiedy zupełnie niepozorne, nadpsute jabłko, pokazuje mi nagle swoje serce ;)

Udanego dnia!

p.s. Czy ktoś wie, gdzie mogę znaleźć oryginalny tekst w języku angielskim? Był genialny ;)

I wspomniana wersja oryginalna. Dzięki Cozerce :)))

Portret, rozmowy i piosenka.

2011-10-11T12:21:00.002+02:00

A właściwie autoportret Starszej Siostry, który narysowała z zawiązanymi oczami ;)

Bawimy się, lepimy z masy solnej, malujemy, rysujemy, czytamy, czytamy i czytamy, układamy silly sentences, gramy w Dixit, Trivial Pursuit, Pędzące żółwie i Very Hungry Caterpillar. Nawlekamy kolorowe kulki na czas, układamy pirackie memo i pirackie puzzle, liczymy i parkujemy samochody w nowym garażu Chłopca, a na dobranoc znowu czytamy. Z ciepłego ogrodu przenieśliśmy się do ciepłego salonu. Za oknem dzisiaj bardzo zimno i bardzo mokro, herbata stygnie coraz szybciej, a zmarznięte dłonie błagają o rękawiczki. Czas rozpakować zimowe kartony i zrobić zimowe zakupy ;) Czas włączyć piec i wsunąć stopy w góralskie kapcie.

Będąc w domu mamy więcej czasu na rozmowy.
Lubię nasze dialogi. Niekończące się pytania i odkrywcze dziecięce stwierdzenia ;)

Słodka sobota i Dziewczynka, która pojawia się w kuchni z cukierkiem w dłoni.
Nie da się tego wypapierkować!

Młodsza Siostra bardzo chce grać w Dixit, uczymy się więc skojarzeń. Jedna karta dla mnie, druga dla Dziewczynki. Po kilkunastu kartach słyszę:
Mamo, już się wykojarzyłam.

Rozmawiamy o uczuciach, a ja dowiaduję się że jest radość, złość i smutość. Czy to nie logiczne?

I jeszcze piosenka, która sprawia, że dni płyną wolniej. Na lazy hours, których Wam życzę :) Nawet w tygodniu.

Udanego wtorku!

Czas

2011-10-10T23:57:00.000+02:00

Umyka mi tegoroczna jesień. Ostatnio ciągle gdzieś biegnę, gonię, rozmieniam dzień na sekundy. Staram się dzielić go najlepiej jak potrafię, a w końcu i tak okazuje się, że podzieliłam niesprawiedliwie. Pojęcie czasu jest takie względne! Czas z mamą mija nieubłaganie szybko, a kiedy się na nią czeka, dłuży się w nieskończoność. Ja to wiem, rozumiem, staram się najlepiej jak potrafię. Tak bardzo chciałabym być jednocześnie w trzech miejscach, przy trzech łóżeczkach, czytając w jednej chwili trzy różne książki na dobranoc. Nie potrafię. Rozmawiam, tłumaczę, a w odpowiedzi słyszę, że przecież mamy to czarodziejki. Na pewno coś wymyślę! Dziecięca wiara w niemożliwe bywa trudna do udźwignięcia.
Nie poddaję się jednak ;) Dzisiaj wykradłam pół godziny dla Starszej Siostry i tylko dla Niej. Złapałyśmy wspólnie trochę jesieni i trochę słońca.

W obiektywie Dziewczynki ;) Bukiet, który pojechał z nami do domu.

Trochę krótki ten spacer. Trochę mało zdjęć. Ale każda chwila jest ważna. Teraz wiem to lepiej niż kiedykolwiek.
Dobrej nocy!

2011-10-09T21:58:00.000+02:00

Deszczowy sobotni wieczór.
Zimny i mokry.
Fotel przy kominku i kubek gorącej herbaty.
Dobrze mi ;)

Dzisiaj pies z kotem w jednym pokoju.
Bez ofiar ;)
Pies nie zjadł kota, za to kot zjadł trochę naszego obiadu (Sic!)
Miejsca niedostępne właśnie przestały istnieć.

Dobrej nocy!

Nowy pies, kilka dźwięków i garść słów

2011-10-06T10:02:00.000+02:00

Nowy pies Starszej Siostry jest fioletowo-czerwony, ma miękki, turkusowy nos i oczy z guzików. Jak dla mnie fantastyczny :) Podoba się Wam? Dziewczynka uszyła go zupełnie sama (Sic!). Ja tylko robiłam supełki i zdjęcia ;)

Zaskakująco szybko oswoiła panią igłę :) Nawlec nitkę? Żaden problem! Czerwony naparstek? Bardzo proszę ;)

I efekt końcowy - ta dam!

Młodsza Siostra dzisiaj ma drugą lekcję fortepianu. Pierwsza była opowiadaniem o muzyce, dźwiękach i samym instrumencie. Ach, jak Ona chciałaby mieć TAKI instrument! Ogromny, czarny, błyszczący... Póki co jednak nie mamy ani fortepianu ani nawet pianina, czekamy na rozwój wydarzeń i rysujemy dźwięki. Zadanie domowe ;) Wysokie i niskie. Grube i chude. Głośne i ciche. Te niskie, grube są podobno głośne. Według Dziewczynki. Wysokie i chude, ciche. Te pierwsze groźne i można się ich wystraszyć, te drugie miłe i dobre ;)
Świat dźwięków według Dziewczynki. W kilku kreskach.

Niskie, średnie (o tych zapomniałam zupełnie!) i wysokie.

Głośne, średnie i ciche.

Grube i chude ;)

Mamo, ja nie chcę dorosnąć!
Dlaczego?
Bo chcę być zawsze z Tobą.

Ja też chciałabym czasami zatrzymać czas.

Chłopiec i Młodsza Siostra przyglądają się dłoniom pewnej pani w moim (!) wieku. W pewnym momencie Chłopiec oznajmia zdziwiony:
Ja mam bardziej wyprasowane ręce.

Młodsza Siostra i ja. Gdzieś kiedyś ;)
Co tak pachnie?
Nic nie czuję.
Powąchaj nosem!

Dnia wypełnionego wspaniałymi kolorami, smakami i zapachami Wam życzę!

2011-10-05T09:25:00.000+02:00

Czasami mam ochotę położyć się obok i lewitować nad rzeczywistością.
Choć przez chwilę.

Zamiast tego siadam, biegam, załatwiam, dzwonię, piszę, czytam, planuję, projektuję, sprawdzam, gotuję, piorę, myję, wstawiam wodę na kolejną kawę i robię kolejną listę "to do".

Udanego dnia!

Dziewczynka. Tu i teraz.

2011-10-04T09:47:00.001+02:00

Lubię nasze tu i teraz.
Za oknem najpiękniejszy październik, jaki pamiętam.
W Twoim pokoju mruczy cicho spełnione marzenie.
A Ty już masz kolejne. I kolejne.
Niech nigdy ich nie zabraknie.
Siadasz przy stole i uśmiechasz się do mnie.
Z Twoich oczu czytam, jak z otwartej książki.
Są piękne, choć czasami zaskakująco poważne.
Tak wiele rozumiesz.
Tak szybko dorastasz.
Tak bardzo chcesz być dorosła, zostać weterynarzem i pracować na własnej farmie ;)
A ja tak bardzo cieszę się, że to jeszcze nie dzisiaj.
Nie tu i nie teraz.
Że jeszcze piszesz listy do Świętego Mikołaja i zaglądasz pod poduszkę, kiedy wypadnie Ci ząb.
Że prosisz Elfy o dobre sny, a kiedy nie przychodzą wślizgujesz się cicho do naszego łóżka.
Że czekasz na swoje dziesiąte urodziny i list z zaproszeniem do Hogwartu.
Że w Twoim świecie nie ma rzeczy niemożliwych.
Dzisiaj siedem świeczek na Twoim urodzinowym jabłkowniczku.
Siedem marzeń do spełnienia.
Dzisiaj Twoje święto, Córeczko.
Wszystkiego, co najpiękniejsze!
Tu i teraz.
Jutro i zawsze.

I piosenka, którą tak bardzo lubisz.

"Somewhere, over the rainbow, way up high.
There's a land that i heard of
Once in a lullaby.
Somewhere, over the rainbow, skies are blue.
And the dreams that you dare to dream
Really do come true.

Someday i'll wish upon a star and
Wake up where the clouds are far
Behind me.
Where troubles melt like lemon drops,
Away above the chimney tops.
That's where you'll find me.

Somewhere, over the rainbow, bluebirds fly.
Birds fly over the rainbow,
Why then - oh, why can't i?
Why then - oh, why can't i?
If happy little bluebirds fly beyond the rainbow,
Why, oh, why can't i?"

2011-10-02T23:43:00.000+02:00

Pierwszy październikowy weekend.
Dużo słońca i trochę jesieni.
Siadamy na ławce i robimy NIC.
Pozwalamy, aby czas biegł dalej, przez park, szeleszcząc dywanem liści.
I nic nas to nie obchodzi przez chwilę.
I ta chwila mogłaby trwać już zawsze ;)

Niedzielne popołudnie w ogrodzie Przyjaciół.
Ognisko i pieczone ziemniaki.
Smak dzieciństwa, prawie zapomniany.
Ulubiony hamak i coraz więcej liści pod hamakiem.
Coraz więcej jesieni.
Ostatnie poziomki w dłoniach Młodszej Siostry.
I zgaszone kolory ostatnich hortensji.
Lubię.
Ogromnie.

Jutro spotkanie i rozmowa i być może początek czegoś nowego. Trzymajcie kciuki ;)
Pojutrze bardzo ważny dzień, ale o tym we wtorek.
Dzisiaj jeszcze kilka stron książki i wtulam się w pościel, która pachnie snem.
A za oknem już noc, która pachnie jesienią.
Czas wyciągnąć ciepły sweter i kubek z ocieplaczem ;)

Udanego tygodnia!

Piątek, buty i sukienki z metkami ;)

2011-09-30T09:58:00.000+02:00

Piątek, weekend, Goście, którzy dzisiaj przyjadą, a ja myślę o butach ;)
Marzą mi się oficerki na jesień i zimę.
Czarne i rude.
Proste, wygodne, klasyczne.
Marzą mi się wysokie obcasy od okazji i bez okazji.
Marzą mi się mokasyny na jesienne spacery.
Marzą mi się wygodne buty na długie górskie wędrówki.
Marzą mi się kapcie, które chciałoby się założyć natychmiast po wejściu do domu.
Miałam kiedyś takie :)

Zazwyczaj biegam w balerinach.
Uwielbiam!
Latem japonki, jesienią kalosze.
Czasami trampki, ostatnio zdecydowanie zbyt często.
Od święta obcasy, ostatnio zdecydowanie zbyt rzadko.
Czas na zmiany.
I na zakupy :)

Lubicie buty?
Może podpowiecie, gdzie dostanę wygodne, klasyczne, piękne oficerki, w których ze swoją (zbyt!) szczupłą łydką nie będę wyglądała jak w kaloszach?

Udanego piątku!
I weekendu po słońcem, które podobno zostaje z nami ;)
Jak miło.

I kilka zdjęć z ostatniej soboty. Nie miałabym nic przeciw parze butów na miarę ;)

Młodsza Siostra poprosiła Babcię, aby Ta uszyła Jej kilka spódniczek i sukienek. Babcia obiecała, że spełni Jej prośbę, a kiedy skończy wyśle nam paczkę. Wczoraj Dziewczynka rozmawia z Babcią przez telefon i pyta:
Babciu, pamiętasz o moich sukienkach?
Pamiętam.
A kiedy mi je uszyjesz?
Postaram się w przyszłym tygodniu.
Dobrze, tylko pamiętaj, żeby miały metki!
???

Jest taki Chłopiec

2011-09-29T10:21:00.000+02:00

Jest taki Chłopiec, który potrafi jednym uśmiechem przywołać uśmiech na mojej twarzy.
Choćby to był najsmutniejszy ze smutnych dni ;)
Chłopiec, który całkiem niedawno nie mówił nic, a dzisiaj opowiada o wszystkim.
Chłopiec, który chce jak najszybciej dorosnąć, chodzić do szkoły, grać na gitarze i na bębenie.
Chłopiec, który ma niebieskie oczy, jak Jego Tata.
Chłopiec, który budzi się zawsze uśmiechnięty i pyta, czy wyszło już słońce gorące.
Chłopiec, który zasypiając, lubi trzymać moją dłoń w swojej małej dłoni.
Chłopiec, który trzy lata temu, nad ranem po raz pierwszy spojrzał mi w oczy i przestał płakać.
On, trochę zdziwiony, że po drugiej stronie jest właśnie tak.
Ja, trochę zdziwiona, że tak, mam Chłopca i nie, nie będę Go kochała mniej niż kocham Dziewczynki, choć tak bardzo się tego obawiałam.
Jak dobrze dzisiaj spojrzeć za siebie.
Na tych kilka lat, na tamte obawy, z których się wyrosło, na dni, które minęły wypełnione dziecięcym śmiechem.
Jak dobrze dzisiaj spojrzeć na to, co przed nami, mając świadomość, że przed Chłopcem wszystko.
Tego wszystkiego życzę Tobie, Synku, dzisiaj.
Wszystkiego, co dla Ciebie najlepsze, nawet jeśli nie będzie to najlepsze dla mnie.
A wiem, że czasami tak właśnie będzie ;)
Dzisiaj Twoje życie jest moim, a każdy Twój dzień moim dniem.
Kiedyś puścisz moją rękę i pobiegniesz za swoimi marzeniami.
Niech się spełniają.
Wszystkie, zawsze i wszędzie.
Będę szczęśliwa, jeśli Ty będziesz szczęśliwy.
Wiem to na pewno ;)

Dzisiaj rano dostałeś piękny biszkoptowy torcik (dziękuję Kasiu! Jesteś Czarodziejką :)
Dzisiaj rano zdmuchnąłeś trzy świeczki, a chwilę później przypomniałeś mi, że jesteś już Dużym Chłopcem.
Jakże mogłabym o tym zapomnieć!

I jeszcze piosenka.
Kiedy jej słucham, myślę o Tobie.
A dzisiaj dedykuję ją spejalnie dla Ciebie.
Happy Birthday my Little Boy!

"Little boy, when you speak
I cant help but kiss your cheeks
I love the way you grab my hands
And tell me all about your plans

Rocket high, comets fly
You and I could take a ride
And fly away to Neverland
And give our best to Peter Pan

When you reach for the stars
Dont forget who you are
And please dont turn around
And grow up way too fast
See the sand in my grasp
From the first to the last
Every grain becomes a memory of the past
Oh,lifes an hourglass
Lifes an hourglass

Storys read,prayer is said
Close your eyes sleepyhead
While angels linger in your dreams
And hold your in their feathered wings
Just like you,I was small
Not that long ago at all
I wish you all the happiness
That God gives freely if you ask

When you reach for the stars
Dont forget who you are
And please dont turn around
And grow up way too fast
See the sand in my grasp
From the first to the last
Every grain becomes a memory of the past
Oh,lifes an hourglass
Lifes an hourglass."

Na dobranoc ;)

2011-09-28T19:40:00.000+02:00

Dzisiaj spędziłam dzień w łóżku walcząc z wirusem.
Kraciaste spodnie i bawełniana bluzka.
Bez skarpet ;) Te zakładam w ostateczności, co znaczy, że dzisiaj nie mogło być aż tak źle.
A Wy w czym lubicie zasypiać?
Jedwabna koszula czy raczej ciepła piżama?

Wracam do łóżka.
Dzisiaj jeszcze książka i dużo snu.
Jutro planuję być zdrowa ;)

Dobranoc!

Skansen od kuchni

2011-09-28T09:36:00.001+02:00

Lubicie swoje kuchnie?
W moim rodzinnym domu każde przyjęcie, które zaczynało się w salonie, zawsze kończyło się przy kuchennym stole. Może dlatego, że mieliśmy dużą kuchnię, którą Mama zrobiła z pokoju? A może dlatego, że kuchnie mają w sobie jakąś magię, która przyciąga bez względu na miejsce, przestrzeń i porządek? Bo gdzie jak gdzie, ale w kuchni w czasie przyjęcia nie mogło być mowy o porządku. W zlewozmywaku piętrzyły się stosy brudnych naczyń i garnków, na kuchence coś wrzało, bulgotało i pachniało, Gospodyni krzątała się, otrzepując z dłoni mąkę lub okruszki chleba. Lubiłam tę krzątaninę, lubiłam te zapachy i swoje miejsce przy tamtym stole. A teraz mam swój dom, swoją kuchnię i swój stół, przy którym sadzam Gości, otrzepując okruszki chleba z dłoni i mieszając zupę, która pachnie i bulgoce na kuchence. I mam słabość do wszelkich utensyliów kuchennych. Lubię, kiedy wszystko do siebie pasuje, kiedy kolory moich naczyń są moimi kolorami, kiedy zaparzam kawę w moim ulubionym kubku i - wiem, można się z tym kłócić - ona wtedy naprawdę lepiej smakuje. Lubię kiedy jest obrus na stole, choć ostatnio go nie ma. Lubię też wracać pamięcią do kuchni Babci Werki, która zawsze lśniła poznańskim porządkiem, z wypastowaną podłogą i ceratą na stole, której akurat nie lubię, ale miło wspominam jak symbol swojego PRL-owskiego dzieciństwa ;) W tamtej kuchni był biały kredens, w którym Babcia trzymała szklanki w srebrnych koszyczkach. W tamtej kuchni Dziadek Janek robił nam żołnierzyki z chleba, a my pochłanialiśmy całe armie. W tamtej kuchni można było podkradać smakołyki, które jeszcze nie zostały podane na wigilijny stół. W tamtej kuchni pewnego bożonarodzeniowego wieczoru, kiedy byłam już całkiem dużą dziewczynką, zdecydowanie za dużą, aby nadal wierzyć w Świętego Mikołaja, dowiedziałam się, że Gwiazdor nie istnieje. Od kuzynki Danusi, rok ode mnie młodszej, ale jak widać, znacznie lepiej poinformowanej. Bardzo chciałam jej wtedy nie wierzyć ;) I jak tu nie lubić kuchni, skoro niesie ze sobą tyle wspomnień?
Dlatego dzisiaj Skansen w Sanoku od kuchni. Z ostatniego weekendu ;)

Zakochałam się w tych kolorach!

I nie wiedziałam, który dzbanuszek wybrać ;) Turkusowy czy różowy?

Pamiętacie szafki, w których zamiast drzwiczek były zasłonki?

Lusterko w kuchni ;) Koniecznie!

Jajecznica przygotowana na takiej patelni przez moją Babcię z wiejskich jaj smakowała obłędnie!

I pralka w kuchni. Z turkusem :) Kiedy to było? A ja tak dobrze pamiętam.

A na koniec stół. I obrus. I kryształowe kieliszki. Zapraszam ;) Zapachy i ciepło bijące od kuchni musicie sobie wyobrazić, ale to chyba nietrudne, prawda?

Świat według Dziewczynki

2011-09-27T08:48:00.000+02:00

Przeglądam zdjęcia, które ostatnio zrobiła Starsza Siostra.
I odnajduję w nich to coś, co lubię w fotografii.
I wiem, że to już nie kwestia przypadku.
Dzisiaj trochę świata według Dziewczynki.
Trochę jesieni i trochę historii w Jej obiektywie.

Ostatnia niedziela i nasz długi spacer po horyzont.

Portret cieni, a na nim Delie z Chłopcem i ja z Dziewczynką. Ja robiłam zdjęcie analogiem, Starsza Siostra moim aparatem ;)

Trochę historii ocalałej w ruinach Zamku Fredry. Chyba obie mamy słabość do starych przedmiotów i detali :)

A na koniec zdjęcie zrobione telefonem. Chyba moje ulubione:)

Jak Wam się podobają początki przygody z fotografią sześcioletniej Dziewczynki?
Myślę, że to całkiem dobry początek ;)
Udanego wtorku!

2011-09-26T09:39:00.001+02:00

Za oknem jesień, która jeszcze pachnie latem.
Gonimy słońce, które chowa się w wysokich trawach.
Pijemy kawę na tarasie i jemy ciasto z jabłkami.
A weekend mija szybciej niż bym tego chciała.
Jak zwykle ;)
Dzisiaj chciałabym, aby czas zwolnił.
Marzy mi się tydzień, który popłynąłby leniwie przez siedem długich dni.

Młodsza Siostra i ja. Gramy w zagadki ;)
Mamo, Co. To. Jest. Jest różooowe, ma dziuuubek i jeeest...kubkiem!
Kubek???
Czy to nie oczywiste?

Szykujemy się do snu, a ja pomagam Chłopcu posprzątać zabawki. W pewnym momencie uświadamiam sobie, że to JA sprzątam klocki, a Chłopiec uważnie mi się przygląda.
Kochanie, pozbieraj swoje klocki.
Nie mogę. Ja pilnuję mamy.

Udanego poniedziałku!
I słońca za oknem ;)

2011-09-22T23:47:00.000+02:00

Tęsknię za Starszą Siostrą. Bardzo.
Liczę godziny do Jej powrotu i pierwszy raz od dawna marzę o tym, by czas pobiegł szybciej niż zwykle.

Na dobranoc zdjęcie, które zrobiłam telefonem w drodze do Warszawy.
Telefonem, bo aparat był w bagażniku, a nie potrafiłam obojętnie przejechać obok tych kolorów.
Zrobiłam je prowadząc samochód (Sic!) i zastanawiam się, ile punktów karnych mogłam wtedy zarobić ;)
Jechałam na spotkanie z Dziewczynką, która wracała ze swojego pierwszego obozu.
I tęskniłam tak, jak tęsknię dzisiaj.
I tak jak dzisiaj, dzieliła nas od spotkania noc i pół dnia.

Dobranoc.

Blog Forum Gdańsk i rozmyślania nad poranną kawą

2011-09-22T10:47:00.000+02:00

Podobają mi się tematy, zaproponowane na Blog Forum Gdańsk 2011, które odbędzie się w dniach 15-16 października.
Sama czasami zastanawiam się nad przyszłością wirtualnego świata, który tutaj wspólnie tworzymy. Nad relacjami, jakie w nim budujemy i nad tym, jak bardzo jesteśmy sobie bliscy, choć przecież się nie znamy. A może jednak znamy? Nad tym, w jakim stopniu pozostajemy sobą, wystukując kolejne słowa na klawiaturze komputera, które za chwilę wypuścimy w świat. Czy trochę siebie wygładzamy? Czy jesteśmy jak fotografia naszego dzisiejszego dnia? Bez obróbki? ;)
W tym roku po raz pierwszy na Blog Forum zorganizowane będą również warsztaty, w tym literacki i fotograficzny ;)
Brzmi ciekawie.
Jeśli ktoś z Was ma czas i ochotę wziąć udział w tym wydarzeniu, zapraszam tutaj.
Na stronie Blog Forum Gdańsk 2011 znajdziecie więcej informacji i formularz zgłoszeniowy.

A ja wczoraj miałam trudne spotkanie i trudną rozmowę na płaszczyźnie ludzie z małego miasta versus ludzie z "Warszawki". Kolejny temat rzeka, do którego wrócę, jak trochę uspokoję myśli i nabiorę do wszystkiego dystansu. Powiem tylko, że nie uznaję takich podziałów i nie lubię takich porównań. Niezależnie od tego, gdzie jestem i z kim rozmawiam, lubię być sobą i mówię to, co myślę. Mój odwieczny problem :) Ta postawa zjednuje mi w życiu i wrogów i prawdziwych Przyjaciół. Gładkie słowa łatwo się przełyka, ale czasami trzeba gorzkiej pigułki, by uzdrowić sytuację. I tę pigułkę nie wszyscy są gotowi przyjąć. Ech, jak już napisałam, kolejny temat rzeka, ale nie na dzisiaj.
Dzisiaj ubrałam swoją nową jesienną sukienkę ;)
Zaparzyłam sobie kawę w jednym z ulubionych kubków.
Słucham piosenki, która leniwie płynie z salonu.
I wrzucam dla Was kilka zdjęć, które zrobiłam przy kawie ;)

Udanego dnia!

Lubicie takie wełniane sukienki? Ja bardzo.

Dzisiaj jeszcze baleriny. Ale myślę, że za chwilę odstawię je na półkę.

Mały update dla Dziewczyn, które pytały dzisiaj na @, gdzie kupiłam sukienkę ;)
Sukienka made by ZARA. W salonach dostępna w trzech kolorach: tym powyżej, granacie i karmelu. Długo się zastanawiałam!

JESTEM MAMĄ

2011-09-21T10:22:00.000+02:00

"Zastanawiasz się czy pracuję?? Oooo tak, JESTEM MAMĄ. To sprawia, że jestem zarówno budzikiem, kucharką, sprzątaczką, kelnerką, lekarzem, nianią, pielęgniarką, stróżem, fotografem, doradcą, szoferem, studentką, organizatorką przyjęć, osobistym asystentem, księgową, bankomatem, pocieszycielką, nigdy nie mam urlopu, wolnych dni ani płacone, kiedy jestem chora. Pracuję dzień i noc. Jestem na dyżurze całą dobę do końca mojego życia. Skopiuj, jeśli jesteś DUMNĄ MAMĄ :)"
Znalezione na Facebooku.
Podpisuję się pod tymi słowami obiema rękami.
Dumna mama :)
Choć dzisiaj wyjątkowo zmęczona po ostatniej nocy zarwanej nad "Kochanicą Francuza".
Ale co tam! Idę zaparzyć kolejną kawę i wracam do rzeczywistości.
Dzisiaj środa. Czyli balet.
I lista rzeczy do załatwienia dłuższa niż zwykle.
Udanego dnia!
Dla wszystkich Mam.
I nie tylko ;)

Mamo, poproszę duuużo ketchupu!
Co ten ketchup ma w sobie, że tak bardzo go lubicie?
Ma w sobie PYSZNOŚĆ!

Czy Wasze Dzieci też proszą o ketchupowe rysunki na kanapkach??? Chłopiec zazwyczaj chce samochód, koniecznie taki jak ma Babcia (zapewniam, że to wyższa szkoła jazdy ;), a Młodsza Siostra bukiet kwiatów z wstążką zawiązaną w kokardę (Sic!) - wykonalne wyłącznie na dużej połówce bułki. Starsza Siostra już "maluje" sama. Szerokie, pomidorowe uśmiechy ;)

Wysoki Poziom Orzeźwienia i wcale nie mały Jeżyk

2011-09-20T12:17:00.000+02:00

Co masz?
Colę.
Ja też chcę.
Cola jest niezdrowa (naprawdę tak uważam :), szczególnie dla dzieci. Ja też piję ją dzisiaj wyjątkowo, bo rozbolała mnie głowa.
Aha.

Po kilku minutach milczenia Chłopiec odzywa się ponownie.
Mamo,... boli mnie głowa.
Boli Cię głowa???
Tak. Bardzo. Muszę się napić Coli.

I pomyśleć, że Chłopiec jeszcze nie skończył trzech lat ;)
Jeden łyk uzdrowił małą głowę.
Moją zresztą również.
Zaczynam wierzyć w Wysoki Poziom Orzeźwienia, jaką sprzedaje dział marketingu McDonald's.

Wieczorem przeczytałam Mu na dobranoc bajkę o małym jeżyku. Kiedy zasypiał, przytuliłam się do Jego ciepłego policzka i wyszeptałam:
Kocham Cię, mój Mały Jeżyku, wiesz?
Nie jestem mały... odpowiedział mi bardzo zaspany już głosik.

Trochę się z rym zgadzam, a trochę nie.
Ale to już temat na osobny post, który pojawi się bardzo niedługo.

2011-09-19T10:55:00.000+02:00

Dzisiaj rano uśmiechał się do mnie cień Chłopca na fotelu.
Odwzajemniłam uśmiech.
Dzisiaj rano Dziewczynka rozrzuciła włosy na oparciu fotela.
I fotografowała swoje bose stopy.
Po raz kolejny bose, choć wolałabym widzieć na nich grube skarpety ;)
Takie są już mamy.
A może tylko ja taka jestem?

Dzisiaj rano kolejne pożegnanie.
Nie lubię pożegnań.
Wiem, już o tym pisałam, ale naprawdę ich nie lubię.
Szczególnie tych, które trwają dłużej niż chwilę, a dziś tak właśnie było.
Niepotrzebnie wilgotne oczy Starszej Siostry i mój nagły smutek, że jutro rano nie będzie Jej przy kuchennym stole.
Kiedy autokar odjeżdżał, zobaczyłam w oknie uśmiechniętą twarz Dziewczynki.
I motyl zatrzepotał w żołądku.
A potem przez chwilę przestałam widzieć cokolwiek.
Kolejna Zielona Szkoła.
Tym razem na pięć dni.
Tym razem bardzo blisko, co mnie bardzo cieszy.
Tym razem miało być już łatwo, z górki i bez smutku, ale widać z pewnych rzeczy nie wyrasta się dostatecznie szybko.
Autokar odjechał nagle i dzień pobiegł dalej.
A ja biegnę za nim.
Biegnę do gabinetu, który czas uporządkować.
Biegnę do tysiąca swoich spraw, którymi zamierzam go wypełnić.

Udanego tygodnia!

Pożegnanie lata.

2011-09-16T11:27:00.000+02:00

Kto z Was liczy dzisiaj minuty do wyjścia z pracy?
Za chwilę weekend ;)
Ostatni tego lata.
Ciekawa jestem, co nam przyniesie, bo nie mamy żadnych planów.
Może spotkamy się z Przyjaciółmi.
Może dokończymy latawiec, który zaczęliśmy robić we wtorek.
Może wybierzemy się na spacer, aby szukać kamieni na ognisko.
Może wypijemy kawę w ogrodzie.
Może skończę czytać książkę.
I zacznę kolejną.
Może upiekę ciasto ze śliwkami.
A może ugotuję zupę z dyni, którą dzisiaj dostałam.
Gatunek tak soczyście pomarańczowy, że niemal czerwony.
Może...
Cieszę się na ten niezaplanowany weekend.
Czasami bardzo potrzebuję takich dni.
Bez spoglądania na zegarek.
Bez pomysłu na obiad.
Bez granic, które zbyt często sobie narzucamy.
Lubię niespodzianki, które wtedy pukają do naszych drzwi.
Nawet ten najmniejsze.
I lubię kwiaty, które pachną końcem lata.
Bukiety tak kolorowe, że przestaję zwracać uwagę na to, jaki odcień do jakiego pasuje.
W takich kompozycjach pasuje absolutnie wszystko ;)

Kolorowego weekendu!

2011-09-15T09:53:00.000+02:00

Czasami lubię deszczowe wieczory. Kiedy za mokrym oknem zachodzi słońce, a w domu przytulna cisza i kubek gorącej herbaty, który grzeje dłonie. W takie wieczory wyciągamy plastelinę i przygotowujemy trochę jedzenia nie do zjedzenia ;)

I lubię takie obrazy. Długo noszę je w pamięci i często do nich wracam. Wiem, że będzie mi ich brakowało, kiedy Dzieci wyrosną ze wspólnego czytania książek i pójdą własnymi drogami. Zamkną się w swoich pokojach, w swoich światach, ze swoimi marzeniami, które dorosną wraz z Nimi.

Ostatnio Starsza Siostra czyta Dzieciom na dobranoc. Kilkanaście minut głośnego czytania dziennie. Czasami kilkadziesiąt. Przeczytane książki trafiają do zeszytu Dziewczynki, który jest pamiętnikiem książek przez Nią przeczytanych. Tytuł, autor, kilka słów o lekturze i obrazek, który o niej opowiada. Myślę, że miło będzie kiedyś zajrzeć do tego zeszytu.

A dzisiaj kolejny pierwszy raz. Pierwsza lekcja gry na gitarze Starszej Siostry. I pierwsza narkoza naszego psa. Nic poważnego, a jednak mam motyle w żołądku.

Trzymajcie kciuki!

Udanego dnia ;)

Trochę piątku. I pierwsza lekcja baletu.

2011-09-14T11:14:00.000+02:00

Piątkowe popołudnie spędziliśmy w domu. Wyjątkowo. Na kuchennym stole znalazło się tamtego dnia wszystko i jeszcze więcej ;) Kolorowe papiery, kleje, nożyczki, miarki i linijki, kredki, pisaki, ołówki i... brokat. Wkradł się do naszej zabawy przez przypadek, przez moje oczywiste niedopatrzenie i sprawił najwięcej radości zapracowanym Dziewczynkom. Po godzinie błyszczało w jadalni wszystko, od dziecięcych dłoni począwszy, a na podłogowych płytkach skończywszy. Jeszcze przez kilka dni barwne mieniące się drobinki wirowały po całym domu. To tu, to tam...
Ze skrawków kolorowych papierów, brokatu i wycinanek zaczęły powstawać patchworki. Dzięki Agnieszce i temu wpisowi :) Po raz kolejny znajduję na tym blogu inspirację, która spontanicznie wkrada się w nasze życie. Po raz kolejny podkradam pomysł na doskonałą zabawę. Agnieszko, dziękuję!
Po dwóch godzinach małe palce były już bardzo klejące i bardzo zmęczone, a jadalnia przypominała pole walki papierowych żołnierzy. Dzisiaj lub jutro będziemy kończyły patchworkowe dzieła, które zawisną w dziecięcych pokojach. Jeszcze tylko kilka rysunków w pustych okienkach. Jeszcze trochę brokatu tu i tam ;)

Tak było w piątek, a dzisiaj pierwsza lekcja baletu Młodszej Siostry. Na prawdziwej sali baletowej, z wielkimi lustrami i drewnianymi drążkami. Jestem bardzo ciekawa pierwszych wrażeń, pierwszych słów, jakie usłyszę, kiedy Dziewczynka wyjdzie z zajęć. Dzisiaj rano o niczym innym nie mówiła. Przez ostatni tydzień na nic innego bardziej nie czekała. No, może poza lekcjami nauki gry na fortepianie, ale te jeszcze przed nami.
Mamo, jak dorosnę, będę chodziła do szkoły muzycznej.
A co jest takiego wspaniałego w szkole muzycznej?
Tam jest dużo schodów ;)
Już nie staram się zrozumieć. Po prostu chwytam te słowa i staram się zapamiętać. Miło będzie kiedyś wrócić do tych dialogów.

Kiedy wstaje dzień, kiedy kładą się mgły

2011-09-13T10:36:00.000+02:00

Dzisiaj rano wyjrzałam przez okno.
Na niebie wisiał blady księżyc.
Na polach kładły się siwe mgły.
Wzięłam Chłopca na ręce.
Zobacz, jaka piękna mgła. Jakby ktoś mleko rozlał na polach.
Ale to nie nasze mleko? - zapytał zmartwiony Chłopiec ;)

Dzisiaj kot obudził mnie o piątej rano.
Czas na zabawę - miau!
Czas na sen!!!
Kiedy ponownie zasnął, zadzwonił budzik.
Na szczęście ktoś rozlał na polach mgły i uśmiechnęłam się na ich widok, choć sen jeszcze tańczył pod powiekami.

Dzisiaj przestałam słyszeć na jedno ucho :(
Dziwne uczucie.

Dzisiaj zepsuła się lodówka i zapanowała w niej temperatura pokojowa.
A za oknem pełnia lata...

Dzisiaj przede mną dzień wypełniony po brzegi.

Udanego wtorku!

Złota polana. Dzielna Dziewczynka. I początek nowego.

2011-09-12T11:53:00.000+02:00

Nie wiedziałam, czy damy radę. Nie wiedziałam, czy dopisze pogoda. Młodsza Siostra już w samochodzie zapowiedziała, że jest zmęczona (godzina dziewiąta rano ;) i na pewno nie wejdzie na górę. Mieliśmy dwa nosidełka i nadzieję, że jednak się uda. Kiedy na parkingu spojrzałam na szczyt, pomyślałam, że to czyste szaleństwo. Niespełna trzyletni Chłopiec, który zasypia w południe, Czterolatka, którą nogi bolą na samą myśl o spacerze i Starsza Siostra, która jeszcze nigdy nie była na szlaku.
Spojrzałam na błękitne niebo, wystawiłam twarz ku słońcu i wyszeptałam ... witaj przygodo ;)
Piaszczysta droga po pewnym czasie zamieniła się kamienistą, górską ścieżkę. Młodsza Siostra z każdym kilometrem uśmiechała się coraz radośniej, a Chłopiec zupełnie zapomniał o swojej popołudniowej drzemce. Było ciepło i cicho. Patrzyliśmy pod nogi, spoglądaliśmy na las, który spadał zielonym zboczem w dół i odpowiadaliśmy na pozdrowienia. Cześć! Dzień dobry! Hallo ;)
W pewnej chwili zobaczyliśmy na horyzoncie złotą łąkę. A ponad nią niebo błękitne i bezchmurne. I usłyszałam szept zachwytu Dziewczynki. I zrozumiałam, że to już ;) Że dotarliśmy na miejsce. Że daliśmy radę.

A kiedy stanęliśmy na Połoninie Wetlińskiej, obok Chatki Puchatka - najwyżej położonego bieszczadzkiego schroniska (1228 m n.p.m.) - i zamówiliśmy gorącą czekoladę, pomyślałam, że ten widok wynagradza wszystko. Że Bieszczady to nasza polska Toskania ;) Że wrócimy tutaj w październiku. Że czas kupić porządne buty i że właśnie zaczął się nowy etap w naszym życiu.

W drodze na szczyt znalazłam kamień z dużym i małym sercem. I przypomniałam mi się nasza ostatnia akcja blogowa ;) Pamiętacie?

Nasze radośnie podniesione kciuki, kiedy dotarłyśmy do celu. Dziewczyny i ja!

Chwilę później siedzieliśmy wszyscy na zboczu, ukryci przed wiatrem, zmęczeni i bardzo szczęśliwi. Czas na piknik. Czas na wodę, kanapki, gorącą czekoladę, coś słodkiego. Czas na chwilę wytchnienia. Zapatrzeni, zasłuchani w szum wiatru, zamyśleni patrzyliśmy na Dzieci, które gubiły śmiech w złotych łąkach, w morzu traw, z którego raz po raz wyłaniały się rumiane, radosne twarze.
Ta chwila mogłaby trwa w nieskończoność.

Podoba Wam się takie miejsce na piknik? Bo mi bardzo ;)))

Gdy wróciły siły pomyśleliśmy, że może jeszcze spacer? Wybrałam się więc z Młodszą Siostrą grzbietem Połoniny Wetlińskiej, gdzie przebiega Główny Szlak Beskidzki. Czerwony ;) Nie mogłam się nadziwić, ile energii znalazła nagle w sobie ta Mała Dziewczynka. Jej ciekawości tego, co znajdziemy za kolejnym zakrętem, Jej wrażliwości na otaczającą nas przyrodę... Szalenie miłe.
Mamo, jaki ten obraz jest piękny!- wyszeptała, oglądając się na górę i na schronisko, które powoli zostawało daleko za nami.
Mamo, prawda, że jestem najdzilniejsza?
Prawda ;)
Radzę sobie jak kozica górska!
A jakże! Pomyślałam. To był zdecydowanie dzień Wielki Dzień Młodszej Siostry. Przeszła najwięcej kilometrów, ani prze chwilę się nie poddając i nie prosząc o nosidełko. Najdzilniejsza Dziewczynka ;)
A potem wiatr chciał nam porwać szal.
I zrobiło się chłodno, choć słońce nadal wisiało wysoko nad naszymi głowami.
I pomyślałyśmy, że czas wracać.
Czas na gorącą herbatę w Chatce Puchatka. Z cytryną.
Czas na kolejną przerwę, zanim zaczniemy schodzić w dół.

Na Głównym Szlaku Beskidzkim. To co przed nami...

I Chłopiec - już w nosidełku.

I Chatka Puchata, która z każdym krokiem stawała się coraz mniejsza, aż w końcu zniknęła za kolejnym zakrętem.

Szlak czerwony, który Dziewczynka przemierzała nader dzielnie.

Zimno, ciepło. Uwielbiam gorącą herbatę z cytryną. W takich miejscach smakuje szczególnie ;)

A na koniec Sushi. Najdzielniejszy pies, który wspólnie z nami i naszymi Przyjaciółmi przemierzał Bieszczady. Bez nosidełka ;) Brawo!

Taka była nasza niedziela.
Takie widoki mamy na wyciągnięcie ręki.
W takie miejsce los rzucił mnie niespodziewanie i wbrew mojej woli.
Kiedy dzisiaj o tym myślę, jedyne, co mi przychodzi do głowy, to powiedzieć mu dziękuję ;)

Wspaniałego tygodnia Wam życzę!

Weekend!

2011-09-09T11:39:00.000+02:00

To zdjęcie zrobiłam rok temu. Był ciepły wrześniowy dzień, a nad nami niebo w kolorze wakacji.

Takiego nieba życzę Wam w ten weekend ;)

Za moim oknem wiatr szarpie gałęzie jabłoni i zrywa liście. Mam cichą nadzieję, że przegoni chmury i popędzi za nimi. Że wyjdzie słońce, a my wybierzemy się w Bieszczady. Że zrobimy latawiec i pójdziemy z nim na łąki za naszym domem. Że zerwiemy jarzębinowe owoce i zrobimy z nich korale.

A Wy macie już weekendowe plany?
Niech się spełnią!

Wczoraj przyszła paczka od Babci. A w niej kilka drobiazgów dla Dziewczyn i samochód dla Chłopca. Bawimy się wieczorem tym samochodem i wozimy nim różne rzeczy, aby załadować samochód dostawczy, który stoi obok.
Możemy włożyć do niego wszystkie nasze skarby - mówię i pytam Młodszej Siostry - Co jest Twoim największym skarbem?
TY jesteś moim największym skarbem - odpowiada i wtula policzki w moje dłonie.

Udanej soboty, ciekawej niedzieli i słońca za oknem :)
Dobrego weekendu Wam życzę!

Trochę lata. Trochę miasta. Trochę wspomnień.

2011-09-08T14:08:00.000+02:00

Lato.
Upalny dzień, który właśnie wstaje.
Siena, która powoli się budzi.
Odgłosy, zapachy, obrazy...
Jakiś pan, jakaś pani.
Skuter, gazeta, filiżanka.
Gra świateł i cieni.
Gorąca latte ze spienionym mlekiem.
Cantuccini, które podjadamy w drodze.
Małe tajemnice w wąskich uliczkach.
Biegną raz w górę, raz w dół.
A my za nimi.
Trafiamy do księgarni.
Gubimy się między regałami książek.
Chciałabym kupić ich całą walizkę, wychodzę z zakładką.
Dla Chłopca.
Czas sączy się leniwie, a jednak zbyt szybko.
I kończy się lato.
I kończą się wakacje.
A ja lubię czasami wrócić do tamtych chwil.
Do tamtych miejsc.
Do tamtych obrazów.
Dzisiaj tylko kilka.
Okruchy Sieny, która dzisiaj w mojej głowie.

Lawenda chyba już zawsze będzie mi się kojarzyła z Francją i Toskanią ;)

Cisza i spokój. Puste tarasy. I słońce, które jeszcze nisko. Ciepło, ale nie gorąco. Lubię tę chwilę dnia.

Bardzo podobały mi się Włoszki. Te w sukienkach i te w spodniach. Młodsze i starsze. Mają w sobie naturalny wdzięk, niewymuszoną elegancję i emanują kobiecością. Brakuje mi takich widoków na polskich ulicach.

Bardzo bardzo smakowała mi tamtejsza kawa. Prawdziwa, pachnąca, dużo kawy w kawie ;) Przydałaby mi się dzisiaj taka filiżanka. Pełna ;)))

Ten pan zapadł mi szczególnie w pamięci. Podobnie jak zgaszone światło tamtego poranka. Niby nic, a jednak... Są takie chwile, takie miejsca, takie sytuacje, które bez specjalnego powodu zachwycają, zwracają uwagę, przyciągają jak magnes.

Mru

2011-09-07T12:07:00.001+02:00

Pamiętacie tego kociaka ? Wielkie Marzenie Małej Dziewczynki. Miało się spełnić w ostatni dzień wakacji, mimo burzy moich myśli i niekończących się dylematów. Dwa dni przed powrotem Starszej Siostry kociak zaginął ;( Smutek Dziewczynki mieszał się z moim własnym smutkiem, a w głowie zapanował nowy nieporządek. Myśli poukładane rozsypały się jak zerwane koraliki.
Tego samego dnia wieczorem jechałyśmy z Dziewczynką do miasteczka, kiedy nagle na ulicę wybiegł inny mały kotek. Nasz samochód zatrzymał się kilkanaście centymetrów przed nim, a on przykleił się do drogi jak futerkowy naleśnik ;) Oddałyśmy kota mamie i rodzeństwu, obiecując sobie, że jeśli nasz kociak się nie odnajdzie, wrócimy po jednego z tej piątki.
Tak też się stało.
Marzenie Dziewczynki się spełniło i zamieszkało w Jej pokoju.
Mruczy, mruży złote oczy i stawia milczące kroki.
Mru, czyli Mruczek.
Podoba się Wam?

2011-09-06T10:39:00.000+02:00

Minął zaledwie tydzień i aż tydzień.
Nie było mnie kilka dni, a wydarzyło się tak wiele.

Starsza Siostra wróciła z obozu.
Dzieci wróciły znad morza.
Ostatnie dni wakacji.
Pierwszy dzwonek.
Wrzesień stanął w progu i zapachniał jesienią.
Powrót do codzienności.
Lubię powroty.

Dzisiaj po raz pierwszy od dawna zaczynam dzień od kawy i chwili dla siebie.
Starsza Siostra w szkole.
Dzieci w przedszkolu.
Chwila samotności, za którą tęskniłam.
Cichy dom.
Za oknem jesień.
Słucham Cohen'a, planuję dzień, układam myśli...
Dobrze mi.

Nie mam pomysłu na obiad, choć właściwie mam ;)
Marzy mi się miso.
Ciepła zupa na chłodniejsze dni, a dzisiaj właśnie jest taki dzień.
Mogłabym nią zastąpić poranną kawę.
Patrycjo, uśmiecham się do Ciebie szeroko :)))

Udanego tygodnia!

Karpackie klimaty

2011-08-29T12:03:00.000+02:00

Trzydniowe święto podkarpackiego pogranicza. Krośnieński rynek wypełniony po brzegi, gorący wczesny wieczór i unoszący się w powietrzu zapach gasnącego lata. Byłam ciekawa tego wydarzenia, które miało zastąpić dotychczasowy Festiwal Win Węgierskich. W programie - obok degustacji win z Polski, Ukrainy, Słowacji i Węgier - przewidziano promocję turystyki, muzyki i kuchni tychże krajów. O ile muzyka niosła się ciszej lub głośniej ponad naszymi głowami, a ludowe stroje zachwycały (!) kolorami i misternością wykonania, o tyle regionalne smaki mnie rozczarowały. Można było odnieść wrażenie, że tradycyjne potrawy w krajach wyszehradzkich to wyłącznie pieczywo, sery i kiełbasa z grilla. A ja liczyłam na węgierskie langosze, pikantny gulasz, ukraińskie wareniki... Można by długo wymieniać i zapełnić regionalnymi potrawami niejeden, niemały stół ;) Wprawdzie Słowacja, na stoisku pod baranią głową, serwowała brynzové halušky oraz pajdy pieczonego chleba z serem, ale papieros w dłoni kobiety, która nakładała te przysmaki skutecznie nas zniechęcił do degustacji. Polską kuchnię, raczej skromnie, prezentowało na jednym stoisku KGW (Koło Gospodyń Wiejskich), podejmując chętnych bigosem i pierogami. Niewiele tego, prawda?

Były również miłe niespodzianki. Najbardziej zaskoczył nas wybór tutejszych serów - świeżych, dojrzewających i dojrzałych. Serów krowich, owczych oraz kozich. Prawdziwa serowa uczta, na słono, na ostro i na słodko. Bardzo smakował mi ser z czarnuszką i ser naturalny dojrzały. Nie miałam pojęcia, że takie smakołyki można znaleźć na naszym, rodzimym rynku.

Na słodko moim faworytem okazały się drożdżowe pączuszki o smaku serowym. Nie znam ich węgierskiej nazwy, ale jeśli ktoś wie, jak je zrobić, to uśmiecham się szeroko z prośbą o przepis ;)

Ciekawie prezentowały się stoiska z pieczywem - w szczególności te, na których w czasie festiwalu pieczono chleby, bułki i proziaki. Tych ostatnich po raz pierwszy skosztowałam w gospodarstwie agroturystycznym, gdzie dwa lata temu spędzaliśmy letnie wakacje. Gospodyni piekła je specjalnie dla nas i podawała jeszcze gorące ;) I tym razem nie mogłam ich sobie odmówić.

Na koniec kilka słów o winach. Odniosłam wrażenie, że było ich zdecydowanie mniej niż w poprzednich latach. I że były droższe, choć wcale nie lepsze. Najbardziej smakowało - tradycyjnie już ;) - białe, węgierskie, domowe wino, rozlewane z dzbanka.

Na zdrowie!

Czego mi zabrakło? Oprócz dobrej kuchni, której było zdecydowanie za mało, zabrakło mi również sztuki ludowej. Hafciarek, bibułkarek, garncarzy, wikliniarzy... Zdarzały się takie stoiska, jednak zbyt skromne, za mało wyeksponowane, ginące w cieniu tych z plastikowymi, chińskimi pamiątkami, które w tamtych dniach, w tamtym miejscu nie powinny były się znaleźć. Cóż, może następnym razem? W połączeniu z ciekawymi warsztatami dla dzieci i dorosłych?

Mimo niedosytu, sobotni wieczór zaliczam do udanych.
Mimo małych rozczarowań, z przyjemnością wrócę tutaj za rok, na kolejny festiwal, po kolejne wrażenia.

A dzisiaj już tęsknię za Dziewczynkami i za Chłopcem.
Choć wiem, że za jakiś czas zatęsknię za czasem dla siebie i tylko we dwoje.
Jutro spotkanie ze Starszą Siostrą.
Pojutrze Chłopiec i Młodsza Dziewczynka wbiegną do domu.
A ja przywitam Ich z mokrymi oczami i zatopię się w wypełnionej dziecięcym śmiechem codzienności ;)

Udanego tygodnia!

Ostatni weekend

2011-08-26T09:57:00.000+02:00

Ostatni wakacyjny weekend.
Ostatnie dni sierpnia, który jeszcze pachnie latem.
Ostatnie chwile we dwoje.

Ta świadomość spadła na mnie nagle.
Przy porannej kawie.
To już? Koniec lata?
Niby wiedziałam, a jednak nie.
Nie byłam na to gotowa.

Jutro wybieramy się na Wyszehradzki Festiwal Wina i Turystyki.
Pojutrze wystawiam twarz ku słońcu, czytam i robię NIC ;)
A Wy, macie już plany na weekend?

Dzisiaj trochę toskańskich migawek.
Leniwych, bardzo wakacyjnych, wyrwanych z kontekstu.
Bawcie się dobrze!

I co ja mam teraz zrobić?

2011-08-25T10:30:00.000+02:00

Biję się z myślami.
Mała wystraszona kulka, łypiąca na mnie podejrzliwie zza koła samochodu.
Nie wiem, nie wiem, nie wiem...
Poradzi sobie z jamnikiem?
Zazdrosnym i zaborczym.
Biegnę urządzać pokój Starszej Siostry i układam myśli.
Dam znać ;)

Jak smakuje lato?

2011-08-24T15:21:00.000+02:00

Gdybym zadała to pytanie Dzieciom, na początku listy znalazłyby się lody ;)
Lubicie lody? Ja nie bardzo, jednak w upalne dni zamawiam czasami porcję sorbetu.
Cytryna, malina lub mango. Bardzo zimne i nie bardzo słodkie.
Z kawałkami owoców!
Dzieci zamawiają zazwyczaj czekoladę, truskawkę, śmietanę lub miętę z czekoladą.
A jeśli obok tych w wafelku jest wybór lodów na patyku, te drugie zawsze wygrywają.
Dzisiaj za oknem upał, w piekarniku rumieni się ciasto ze śliwkami, a mi się marzy kieliszek szampana z gałką sorbetu cytrynowego...
Przeglądam zdjęcia i wybieram te słodko-zimne ;)
Kilka wakacyjnych migawek.
Tych toskańskich i tych nadmorskich.
Roześmianych i smacznych.
Prawdziwie letnich.

Trzy Muszkieterki i Chłopiec ;) Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego.

Zapomniałam o smaku tiramisu. Drugie ulubione Starszej Siostry obok mięty z czekoladą ;)

Tego lata po raz pierwszy skosztowałam lodow jabłkowo-wiśniowych i jabłkowo-miętowych z polewą czekoladową. Polecam! Sprzedawała je śliczna dziewczyna, uczesana w koronę i zawsze uśmiechnięta. Może dlatego lepiej smakowały? A może rzeczywiście były wyjątkowe? Tyle małych rzeczy tworzy nasze wspomnienia.

Udanego popołudnia!
Wracam do placka z wiśniami, a wieczorem jadę obejrzeć Wielkie Marzenie Małej Dziewczynki...

Wieczorem słońce wpada do morza.

2011-08-23T18:00:00.002+02:00

Wieczory nad morzem to moja ulubiona pora dnia. Kiedy słońce zawisa nisko nad wodą i chwilę później wpada do morza, w ciszy przerywanej jedynie szumem fal i krzykiem mew. Lubię milczenie spacerowiczów, zapatrzonych w czerwono-złotą kulę, która powoli niknie za horyzontem. I niebo, które po zachodzie słońca jeszcze płonie, a potem blednie i ostatnie różowe nitki rozpływają się na niebieskim tle. Lubię zapach wieczoru, bo tylko o tej porze dnia morze pachnie tak bardzo i tak pięknie.
Lubię wieczory nad morzem nawet wtedy, kiedy słońce chowa się za chmurami i wszystko zastyga w odcieniach siwego błękitu. Ciemnego i ciężkiego, a jednak niosącego spokój.
Moje ulubione wspomnienia z tamtych dni.
Na dobranoc.

Ślimak w wykonania Chłopca :)

I ja, autorstwa Dziewczynki.

A na dobry sen, Sangria ;) Miłe zaskoczenie w małej nadmorskiej kawiarence.

Dobranoc.

Morze i Miasto.

2011-08-23T09:12:00.000+02:00

Nasze nadmorskie migawki. Trochę zgaszonego granatu i trochę błękitu po horyzont. Moje ulubione, szerokie, piaszczyste plaże i nasze długie spacery brzegiem morza. Z Rodzicami i z Przyjaciółką. Długie dni i znacznie krótsze wieczory, kiedy zasypialiśmy wsłuchani w szum wiatru i stukanie deszczu o parapet.

To było moje pierwsze spotkanie z Kołobrzegiem. Pierwsze wakacje nad morzem, a jednak w mieście. I pewnie ostatnie. Bo jeśli morze, to spokój i cisza przerywana krzykiem mew. To lasy, wydmy i choć trochę wolnego miejsca na plaży. Takie wakacje są wspomnieniem mojego dzieciństwa i chciałabym, aby taki Bałtyk zapamiętały moje Dzieci.

Była też latarnia morska. Najniższa, jaką spotkałam, a jednak wystarczająco wysoka, aby spojrzeć na miasto z góry. I na port. I na plażę. I na morze, które tego dnia było niemal turkusowe.

Od Kołobrzeg

Wracając do domu znam morza, przechodziliśmy przez park. Ulubiony park Dzieci, w którym była fontanna w kształcie dmuchawca ;) W słoneczne dni chowała się w niej tęcza, której szukaliśmy biegając wokół i chwytając tysiące mikroskopijnych kropelek unoszących się wokół wielkiej kuli.
Wieczorami w fontannie zapalały się światełka, które co kilka sekund zmieniały kolory i na które Dzieci patrzyły jak na najlepsze przedstawienie. Lubiłam to miejsce ;)

Lubiłam też nadmorską promenadę - ukrytą wśród starych, wysokich drzew. Krył się w niej niesamowity spokój. Zupełnie tak, jakby właśnie w tym miejscu kończyło się miasto. Tą promenadą pojechaliśmy pewnego dnia z Chłopcem i Starszą Siostrą na spacer, wypożyczonym, trzyosobowym rowerem. Wróciłam z niego lżejsza o kilka kilogramów :)
Wzdłuż promenady rozrzucone były kioski z pamiątkami. Chińskimi maskotkami, silikonowymi piłeczkami, plastikowymi sopelkami, które - poruszane przez wiatr - mieniły się tysiącem kolorów . Dla Dzieci to były małe przystanie szczęścia, dla mnie tor przeszkód w drodze na plażę, który należało jak najszybciej ominąć ;) Znad morza przywieźliśmy muszelki, bursztyny i maleńkie bursztynowe kolczyki dla Starszej Siostry. Oraz morze piasku, który wczoraj wysypałam ze swojej walizki ;) I który jeszcze długo będę znajdowała między kartkami książek.

A Wy, lubicie polskie morze?

Udanego dnia!

Daleko od siebie.

2011-08-22T11:16:00.003+02:00

Wczoraj Starsza Siostra wyjechała na swój pierwszy obóz. Stojąc na schodach autokaru, spojrzała na mnie i łamiącym głosem wyszeptała
Będę za Tobą tęskniła, ale lepiej już wsiądę do tego autobusu.
Pięć godzin później wiedziałam już, że autokar dojechał na miejsce, a dla Dziewczynki rozpoczęły się pierwsze samodzielne wakacje. W tym samym momencie dla nas zaczął się pierwszy od dawna tydzień we dwoje. Czas na wszystko, a jednocześnie taki ogrom wszystkiego, że nie jestem pewna, czy tego czasu wystarczy ;)

Przeglądam ostatnie zdjęcia znad morza. Dziewczynka w lustrze wody o zachodzie słońca. Wydaje mi się taka duża, taka dorosła, już prawie Dziewczyna, a jednak wciąż jeszcze Dziewczynka. Jeszcze przez chwilę. Dziewczynka, która z dziecięcą beztroską skacze wysoko ponad fale, przez każdą napotkaną kałużę i każdy dół na plaży. Jestem koniem! krzyczy, mijając mnie cwałem. Dziewczynka która lubi wyzwania i nigdy się nie poddaje. Dziewczynka, która goni za przygodą i nigdy się nie nudzi.

Daleko od siebie. Czasami tego potrzebujemy. I choć nie lubię pożegnań, to ogromnie lubię powroty. I lubię nasze chwile we dwoje, tylko dla siebie, których mamy przecież tak niewiele. Dzisiaj jeszcze dzień bez planów, a może raczej dzień na planowanie. Lista rzeczy do zrobienia wydaje się nie mieć końca, ale większość z tych rzeczy to przyjemności, więc zapowiada się wspaniały tydzień. Crême de la crême :)

Rozstania, pożegnania, powroty i myśli nieodgadnione.

2011-08-19T17:27:00.000+02:00

Dzisiaj ostatni dzień nad morzem.
Ostatnie chwile z Dziećmi, za którymi już tęsknię.
Niewypowiedzianie.
Ogromnie.
Za bardzo.
Nie lubię rozstań.
Nie lubię pożegnań.
Nawet tych na kilka dni.
Lubię wspólne czytanie bajek na dobranoc.
Lubię ciepłe policzki Chłopca wtulone w moje dłonie.
Lubię jeszcze senne, a już roześmiane oczy Młodszej Siostry, na dzień dobry.
Lubię długie wieczory ze Starszą Siostrą i Harrym.
Tylko nasze.
Choć bywam zmęczona.
Choć czasami marzę wyłącznie o tym, aby na chwilę zniknąć i pobyć sama.
Choć tak bardzo cieszę się na tydzień z M i tylko we dwoje.
Dzisiaj uświadomiłam sobie, że czekam już na koniec wakacji.
Na powrót do uporządkowanej codzienności.
Czasami zaskakują mnie wlasne myśli i pragnienia ;)
Podobnie jak zaskakuje polskie morze.
Jednego dnia siwo-granatowe, drugiego dnia turkusowo-błękitne.
Jak nie Bałtyk.
Ale do nadmorskich spacerów i zachodów słońca jeszcze wrócę.
Niebawem.
Dzisiaj przede mną i Starszą Siostrą długa noc w pociągu.
Kolejna.
A potem weekend w stolicy.
A potem bardzo ważna niedziela.

Yumi. Kokeshi. Morze. I stary nowy aparat. A za oknem koniec lata.

2011-08-10T14:52:00.000+02:00

Tego lata czytamy więcej niż zwykle.
Czytamy w ogrodzie, pod białym parasolem.
Czytamy w naszym wielkim łóżku.
Czytamy w małym łóżeczku Chłopca.
Czytamy przy kuchennym stole.
Czytamy na kanapie w salonie.
Oddaję książki do biblioteki i wracam ze stosem kolejnych.
Mamo, mogę zobaczyć?
Mamo, jakie to piękne!
Mamo, poczytasz mi?
Mamo, chcę siedzieć obok Ciebie!

Czasami brakuje mi trzeciego boku ;)

Od Lipiec 2011

Patrzę na wyciągnięte ku książkom małe dłonie, błyszczące oczy z ciekawością i niecierpliwością podążające za stosikiem lektur w moich rękach i cieszy mnie ta ciekawość. Ta niecierpliwość. Ta wrażliwość. Tu i teraz. Nie potrafią zaczekać do wieczora. A ja nie potrafię oprzeć się Ich prośbom. Czytamy i rozmawiamy. To niesamowite, ile dorosłych pytań potrafią zadać Dzieci. Ile empatii mają dla małych bohaterów. Ile zrozumienia dla słów, nad którymi sama czasami muszę się zastanowić.

Starsza Siostra w ciągu dwóch dni przeczytała Piegowate opowiadania Piątkowskiej, zaszywając się w moim pokoju. Zupełnie mnie tym zaskoczyła. Nie wiedziałam, że czyta tak szybko. I że w czasie wakacji będzie czytała tak dużo i tak chętnie. Miłe ;) Szalenie.

Dzisiaj kilka słów o książce, która szczególnie spodobała się Dziewczynkom. I mnie samej. Książce, którą postanowiłam wyróżnić wśród wielu innych, które ostatnio czytamy. Za to, że jest inna. Za pomysł, za ilustracje, za krótki spacer po kulturze, która mnie ostatnio bardzo fascynuje. Za wspomnienie o sushi, które uwielbiam i które już niebawem ;) Za kolory, za inspiracje, za to, że dzięki niej odkryłam kokeshi, które absolutnie podbiły moje serce.

Od Lipiec 2011

Yumi autorstwa Annelore Parot to opowieść o drewnianej laleczce - kokeshi, która zabiera nas na krótki spacer po kraju Kwitnącej Wiśni. Odkrywamy z nią tradycyjne japońskie stroje, idziemy na bal przebierańców, spotykamy po drodze piękne latawce w kształcie ryb i próbujemy sushi. Kilkanaście prostych zdań, piękna szata graficzna, rozkładane strony i zagadki dla małych czytelników. Pomagamy odnaleźć Yumi jej przyjaciółkę Sakumi, odgadujemy, jakie stroje wybrały małe bohaterki, spotykamy magiczne drzewo pełne snów. Trochę innego świata podanego w ciekawy sposób. Polecam.

Przy okazji tej książki odkryłam kokeshi. Japońskie drewniane laleczki, których historia i tradycja zaczyna się w XVI wieku w rejonie ciepłych źródeł - Tohoku. Laleczki wyjątkowe, bo niepowtarzalne. Od początku do końce wykonane przez jednego artystę, który sam wybiera i ścina drzewo, z którego powstanie lalka, następnie je suszy, tnie, by w końcu nadać kształt swojej kokeshi. Do wyrobu tych tradycyjnych figurek wykorzystuje się zazwyczaj drzewo mizuki, o bardzo jasnym, niemal białym odcieniu. Każda laleczka jest inna, jest pomysłem na kształt, wielkość, kolory, wzory, radość, smutek lub zamyślenie na małej drewnianej twarzy. Na spodzie każdej z nich jest autograf twórcy. I każdą z nich chciałabym mieć na swojej półce ;)

Dzisiaj ruszamy nad morze.
Zimne i chmurne.
Moje ukochane.
Morze mojego dzieciństwa.
Na tydzień, który zapowiada się wspaniale.
Tydzień z Dziećmi, z Rodzicami i Przyjaciółką.
Długie spacery i jeszcze dłuższe wieczory.
Wiatr we włosach i piasek miedzy kartkami książek.
Zapach lasu sosnowego mieszający się z zapachem słonej wody.
Świeże ryby z frytkami i zestawem surówek.
Gofry z bitą śmietaną i jagodami.
Na dnie plecaka czeka stary aparat analogowy, do którego wczoraj włożyłam film.
Swój pierwszy.
Wkrótce wywołam swoje pierwsze analogowe zdjęcia.
Bo te, które robiłam kiedyś, nie były moje.
Zrozumiałam to całkiem niedawno, dlatego tym bardziej cieszę się na tę przygodę.

Za tydzień weekend w stolicy.
W biegu.
Apotem tydzień z M.
We dwoje.

Wszystko zupełnie niespodziewane.
Zaplanowane w ostatniej chwili.
Moja wakacyjna niespodzianka.

Niespodzianką też były dla mnie te liście.
Koniec lata pod hamakiem, w którym spędziłam lato ubiegłego roku.
Nie mogłam uwierzyć, a jednak.

Od Lipiec 2011

Udanego dnia Wam życzę!

p.s.Przede mną noc w pociągu :)