Ech.

Straciłam dzisiaj połowę zdjęć z ostatnich dwóch dni.

Ważnych.

Dopijam kawę i wracam do pracy.

Nadrabiam stracone.

Mam nadzieję, że ten dzień jednak będzie dobry.

Mimo wszystko.

Budzę Młodszą Siostrę, która jeszcze w półśnie obejmuje mnie ciepłymi ramionami.

- Jesteś taka kochana. - mruczy zaspanym głosem.

Uśmiecham się.

Mimo wszystko :)

W zabieganiu, zmęczeniu, szarej codzienności, takie chwile są niczym małe światełka,

które każą się na chwilę zatrzymać i pochylić nad tym, co naprawdę ważne.

Sobota.

Słodka sobota.

Czekamy na gości.

Odkurzam analogowy aparat i znajduję przeterminowaną kliszę.

Kupuję książkę na listopadowe wieczory, zaparzam herbatę w ubranym dzbanku.

Dobrze, że to będzie długi weekend.

Bardzo go potrzebuję.

Dobrego!

 Młodsza Siostra stara się przekonać Chłopca, żeby rozwiązywał z nią zadania matematyczne.

- Nie chcę - odpowiada Chłopiec.

- A zagramy w litery i cyfery?

- Nie.

- A w skojarzenia?

- Nie.

- A w zagadki?

- No dooobra.

- Ok, to ile jest 9 +4?

Bo świat kręci się wokół matematyki :)

Spacer.

Nie tak sobie wyobrażałam koniec października.

Nie tak pięknie.

Zabieram Starszą Siostrę na spacer, gonimy słońce wśród traw.

Robimy zdjęcia, śmiejemy się, mrużymy oczy, odgarniamy włosy z twarzy.

Cisza po horyzont, siwy dym nad polami i zapach palonych traw.

Koniec lata, myślę.

A przecież listopad już puka do drzwi.

Wracając ze szkoły zapominam o zakupach, które miałam zrobić z Młodszą Siostrą.

Mijając pobliskie delikatesy Dziewczynka pyta z wyrzutem:

- Nie zajadasz do sklepu?

Zajadam, a jakże!

Bazie. Sama nie wiem - pierwsze czy może ostatnie?

Piątek.

Jak dobrze, że już piątek. 

Spaceruję mokrymi ścieżkami, wołając psa, który znika we mgle.

Wszystko dzisiaj siwe i niewyraźne.

Liście pachną deszczem.

Spadają ostatnie jabłka.

Jesiennie bardzo.

W weekend trzeba usiąść przy kuchennym stole, a może przed kominkiem.

I podjąć ważne decyzje.

Bo czas goni.

Chłopiec, spiesząc się na spotkanie z kolegą, zbiega po schodach ze szczoteczką w buzi.

 - Resztę ząbków umyję w przedszkolu, dobrze?

Sobota.

Szukając kart z angielskim alfabetem trafiam na stronę mrprintables. 

Jak dobrze, że są takie miejsca :)

Sobota mija zbyt szybko.

Wielkie jesienne porządki pochłaniają nas bez reszty.

Kiedy wieczorem siadamy do stołu, pytam Młodszą Siostrę, co chciałaby zjeść na kolację.

- Mientką bułeczkę! - odpowiada :)

Ciekawe, co sobie zażyczy na niedzielne śniadanie.

Może jabułko?

Październikowe migawki.

Zbieramy liście, układamy pociągi z kasztanów, zrywamy pierwsze jabłka w naszym ogrodzie. Piękne, czerwone :) 

Chłopiec od czasu do czasu porywa mój aparat i zatrzymuje w kadrze kawałki jesieni. 

- Mamo, już wiem dlaczego Drakula nie żyje - oznajmia Starsza Siostra wsiadając do samochodu.
- Dlaczego???
- Umarł na AIDS. Tak myślę. Bo wiesz, on pił krew innych ludzi, więc w końcu musiał zarazić się HIV, a potem zachorował na AIDS i umarł.

Jasne. Pierwsze lekcje na temat nieznanych dotąd chorób robią wrażenie. 
Ale żeby tak zgrabnie wkomponować w temat transylwańskiego hrabiego?

(Ostatnie zdjęcie made by Chłopiec :)

Za oknem październik pachnie mokrymi liśćmi,

szumi i szeleści.

Dzisiaj jesiennie, sennie.

W sam raz na dobranoc.

Starsza Siostra od dwóch dni na kolejnym obozie. Nie zdążyłyśmy się sobą nacieszyć, ani nawet wybrać na prawdziwie długi spacer. Dobrze, że są telefony. I że głos po drugiej stronie uśmiechnięty.

Młodsza Dziewczynka z kolei pokochała hulajnogę. Jedną konkretną w konkretnym sklepie i tylko o takiej marzy. Mknąc przez sklepową alejkę woła do nas:
- Zobaczcie! Śmigam na niej jak wiatr! I jestem pełna równowagi!

Żaglówka

Podążając za marzeniami trafiamy do małego sklepiku, w którym Chłopiec wybiera drewnianą żaglówkę. O takiej właśnie marzyłem! Wracamy zmęczeni, ale szczęśliwi, bo wbrew wszelkim naszym wyobrażeniom o bogactwie pamiątek w nadmorskich włoskich miasteczkach, zdobycie żaglówki graniczy z cudem.

Dzisiaj znajduję ją na brzegu wanny i wracają wspomnienia tamtego gorącego, wakacyjnego dnia. Zdążyła już pływać w basenie i w zimnej górskiej rzece, brała udział w bitwach z okrętami pirackimi i polowaniach na rekiny. Mała dzielna żaglówka. Nie zabawka, jak zapewniał nas sprzedawca. A jakże, myślę sobie, to przecież łódka do zadań specjalnych :)

Pewnego dnia Chłopiec, rozgrywając kolejną piracką bitwę, rozlewa wodę z wanny na pół łazienki. Na mój widok stara się oswoić fale i woła do figurek na okręcie:
- Jezus piracki ucisza burzę!
Że niby to cale zamieszanie to nie Jego sprawa :)

Dobranoc.
I weekendu dobrego!

Małe radości, małe tęsknoty

Zanim nadejdzie zima dostanę pewnie jeszcze dziesiątki mniejszych i większych polnych bukietów. Nie sposób się nie uśmiechnąć, kiedy zostaje się tak obdarowanym z rzuconym mimochodem, a jednak bardzo szczerym kocham Cię, wiesz? Wiem. Zawsze wiedziałam. Nawet, gdy się na mnie złościsz, a ostatnio zdarza się to częściej niż bym chciała, wiem bardzo dobrze, że tak właśnie jest. Że zanim zaśniesz, przestaniesz się dąsać, a nad ranem i tak wrócisz do naszego dużego łóżka ze swoją poduszką i drugą połową snu. 

Nadszedł zbuntowany czas testowania i przekraczania granic. Uzbrajamy się w cierpliwość, czytamy, rozmawiamy. Z naszych rozmów dowiaduję się wielu ciekawych rzeczy :)

- Lubię tylko Konrada.

- Lubiłeś też Antosia.

- Tak, ale on już się nie wygłupia. Jest teraz bardzo grzeczny.

Wszystko jasne. Tylko wypatrywać dnia, jak Konrad przestanie lubić Chłopca lub sam dołączy do tych bardzo grzecznych i przestanie być fajnym kolegą. Życie. Małe radości i małe tęsknoty. Choćby za Tatą, który wraca z pracy wieczorem, wypatrywany i wyczekiwany z niecierpliwością.

- Kieeedy przyjedzie tata?

- Za chwilę.

- A kiedy będzie za chwilę?

I tak mijają nam wakacyjne dni bez Dziewczyn. Czas dla Chłopca, wieczory dla siebie, trochę zbyt pusto i cicho, ale wiem, że jeszcze zatęsknię za taką ciszą. Chwytam chwilę i skreślam kolejny dzień w kalendarzu, z niedowierzaniem odkrywając, że lipiec ma się już ku końcowi i sierpień puka do drzwi.

Portret

Z okazji Dnia Matki Młodsza Siostra podarowała mi mój portret.

Zarys ust z początku XX wieku, które ktoś jednak rozweselił i śmiałą kreską rozciągnął w uśmiechu :)

Zalotność rzęs oszałamiająca!
I pomyśleć, że tak właśnie widzi mnie Dziewczynka.
Miłe. Szalenie miłe.

Potrafi narysować portret, ale nie tylko ;)
W porannych podskokach wpada pewnego dnia do kuchni wołając:
- Mamo, umiem już gimnastykę! Świetnie robię rozgwiazdę.

Innym razem rzuca z tylnego siedzenia samochodu:
- Mamo, potrafię już dodawać i oddawać. Możesz mnie zapytać do dziesięciu!

Potrafi.
Naprawdę.
I w swojej własnej ocenie większość rzeczy robi ŚWIETNIE :)
Oby z tej pewności siebie nie wyrosła.

Wiosna

Pies leniwie przeciąga się w słońcu.

Bose stopy, baleriny i ciemne okulary.

Zapach pierwszych truskawek na targu i smak pierwszych szparagów.

Jabłonie i czereśnie gubią ostatnie płatki, które wiatr porywa w nieznane.

Wiosna znowu nas rozpieszcza.

Młodsza Siostra dostała w prezencie białą bluzkę, którą natychmiast chce przymierzyć.

- A jakie spodnie? - pytam

- Do białej bluzki białe będą świetne. - odpowiada - Będę wyglądała jak pietruszka! - dodaje z zachwytem.

(nie)pogoda

Kolejne dni gasną, maj rzuca nam chłodne spojrzenie, a ja zaparzam kawę i nadrabiam zaległości. Dzieci lubią parasole, kalosze i ślimaki, które w mokre dni pokazują rogi. Brną śmiało przez ogrodowy trawnik dźwigając na plecach swoje pokręcone domy. Atrakcje chmurnych, wilgotnych dni, za którymi wcale nie tęsknię. Mam ochotę rozpalić w kominku i poczytać książkę.

Zamiast tego przeglądam plik karteczek z małymi dialogami do niezapomnienia.

Młodsza Siostra organizuje przedstawienie w salonie, a Chłopiec dopytuje, jaka rola Jemu przypadnie.

- Będziesz koniuszkiem filmu - stwierdza Dziewczynka takim tonem, jakby to było bardziej niż oczywiste.

Budzę Chłopca, który z rozmarzoną miną zaczyna mi opowiadać swój wspaniały sen. Opowieść kończy słowami: I nagle zaczął się zacinać, zacinał się, zacinał, a potem zaciął się i wyłączył.

A wieczorem lubimy...

Woda wydaje się być naturalnym środowiskiem moich dzieci.
Liczymy sekundy wytrzymane na bezdechu, oglądamy pomarszczone palce, nurkujemy, szukamy utoniętych zabawek i nigdy, przenigdy kąpiel nie trwa wystarczająco długo.

- Jestem piratem! - oznajmia Chłopiec Młodszej Siostrze - Groźnym piratem! A Ty kim jesteś?
Dziewczynka, szukając zapewne roli godnej groźnego pirata, zastanawia się przez dłuższą chwilę, po czym z zachwytem oświadcza: Boginią chaosu!

Można utrzeć nosa piratowi? Można!
Dobrej nocy :)

Kwietniowe migawki

Kilka dni temu poszłyśmy ze Starszą Siostrą na spacer w poszukiwaniu wiosny - pierwszych przebiśniegów i krokusów. Zamiast kwiatów znalazłyśmy deszczowe naszyjniki na gałęziach drzew, trochę zimy w zamarzniętej wodzie i misce przytulonej do śniegu.

Dzisiaj świeci słońce, a ptaki przekrzykują się w promieniach słońca.
Fajnie jest :)
Młodsza Siostra przyniosła do domu nakrętkę pełną stokrotek, skakałyśmy w gumę i skakankę, a Chłopiec tłumaczył mi, co robię źle, próbując grać z Nim w baseball. Okazuje się, że prawie wszystko. Tata jest w tej kwestii niezbędny i niezastąpiony.

W urodzinowy poranek dostałam trzy doniczki kwiatów i bukiet tulipanów, z życzeniami i ogromną laurką z siedmiu kartek, która powstała w trakcie solidarnej współpracy za moimi plecami :) Pierwsze takie pomysły, ogromnie wzruszające i szalenie miłe.
Po powrocie ze szkoły Starsza Siostra upiekła urodzinowe ciasteczka, które okazały się być wyśmienite. Podkradam pomysł, bo przepis wart polecenia :)

Tak mija nam kwiecień.
Budzimy się powoli z zimowego snu.
Wracamy tutaj.
Mam stos karteczek z naszymi małymi dialogami :)
I silne postanowienie, że będzie więcej zdjęć.
Czas odkurzyć aparat :)
I czas odkurzyć kije do Nordic Walking.
Wiem to na pewno, a słowa Młodszej Siostry tylko mnie w tym utwierdzają :)

- Mamo, czy ty masz tłuszczyku troszkę, czy mi się wydaje? - spytała ostatnio spoglądając na moją talię.
Otóż wcale Jej się nie wydaje, niestety ;)

Dobrego dnia!

Marzec

- A wiesz co - odzywa się Młodsza Siostra - kocham cię.
- Ja Ciebie też.
- Ale na świecie są łodygi.

Tak nam mija marzec. Nie wiem, o co chodzi :)
Dzieciaki spragnione słońca i tlenu przewracają dom do góry nogami.
W salonie jedna sofa na dobre zamieniona w okręt piracki, druga w namiot i tratwę.
Zdarzają się też pikniki przed kominkiem, na wielkim kocu, z prowiantem ukradkiem wynoszonym z kuchni. W sypialni statek Chłopca pływa po niebieskiej kołdrze, której nie można pościelić, żeby nie zniszczyć wspaniałych fal (!), a nad statkiem od czasu do czasu zawisa poduszkowa chmura.
Byle do kwietnia. Byle do wiosny!

Kokon

- Mamo, ja nie chcę takiego zwykłego kokona. Chcę taki, jak ma Tyla!
- Tyla ma kokon?
- Tak. Ja chcę taki z kwiatem po środku i wisiorami, po bokach brylanciki, na to taki naszyjnik i welon i fryzura gotowa! A do tego pasuje biała sukienka. Taki kokon na imprezki.

Kok czy kokon. Co za różnica? Ważne, żeby nie był nudny :) I odpowiedni na imprezki.
Ciekawe, co jeszcze przed nami.

Mru nie wraca.
A ja niezmiennie zerkam na pusty parapet.
Jadąc samochodem mijamy kota, który wydaje się być podobny do naszego.
- Zwolnij! - wołam do M.
- To nie nasz - pada szybka odpowiedź - nasz ma inne wąsy...

Czapka z głowy Kochanie. Nigdy bym kota po wąsach nie poznała :)

Jemiołuszka

Młodsza Siostra przynosi z przedszkola jemiołuszkę, którą zrobiła z masy solnej.
Cudna jest :)

Siadamy do kolorowania nut na pięciolinii i rozmawiamy o szkole.
Dziewczynka jako jedyna w swojej grupie jest leworęczna i widzę, że czasami z tego powodu jakby mniej szczęśliwa. Kupiłyśmy specjalne nożyczki, dzięki czemu życie stało się prostsze :) Nawet super specjalny ołówek (różowy!) udało się nabyć w Empiku.
A jednak temat od czasu do czasu powraca.

Chciałamby, żeby cały świat był leworęczny. - westchnienie.

Chciałabym, żeby to nie miało znaczenia.

Udanego wtorku!